Recomeço - A286

Me deixa aqui, enfim, sozinho mesmo, faz favor

Pra não saber do que não me faz sorrir, pelo amor

E você diz que é tão triste pensar assim, então nada vale

Quisera eu me sentir diferente, ó de verdade

Saber que um verso meu salvou um que se identificou

Sem olhar pra casa e ver que minhas palavra nada mudou

Aqui me deixa enfim, que daqui a pouco já amanhece

E o sol faz esquecer de tudo que me enlouquece

Melhor fugir, tentar por fim em tudo que entristece

Talvez se outro lugar de volta vocês trouxessem

Pra quem vou mostrar minhas filha, minhas conquista, meus rap

É quente memo, nada vale onde não há olhos que enxerguem

Perdoa minha sinceridade que já não agrada

Que quanto mais tenta ajudar, mas me frustra em mágoas

Matando um irmão por dia, tentando mostrar o caminho que nem eu mesmo sabia, ó

É possível existir felicidade na miséria, na doença que condena,

a insanidade cega

E me deixa acordado exausto, com os olhos ardendo as 3h, com as barata e os

rato, questionando a própria lucidez!

Não lembro a última vez que o acaso trouxe boas novas

Mas todo dia novidade quando o fone toca

Vem pra despertar seu instinto suicida adormecido

Te matar de desanimo, só, num quarto indeciso

Esquecendo num surto a maior riqueza do mundo é a vida

Que ciência nem crença alguma sintetiza

Agradece se o ato que da sua mãe arrancou lágrimas

Te deu o dia seguinte pro cê reverte as falhas

Nem sempre o amor tá num sorriso, a mão que acaricia

Um beijo me matou, mas seu desprezo me deu vida

Sepultado num quarto e cozinha alugado

Ou sem geladeira tentando salvar a mistura numa caixa de isopor

As vezes a dor que sinto faz esquecer teu sorriso que não me deixa desistir

Vou te dar um abraço enquanto estiver aqui

Te dar um beijo enquanto te vejo dormir, sem tentar entender

Tudo que eu mais preciso agora é o que não traz saudade

É quente, o homem também chora escondido feito um covarde

Onde esta você agora?

Errei, eu sei, e quando tento consertar, erro outra vez

É quando nada faz sentido, me desconheço

É quente, o tempo sara tudo mas exige um tempo

É difícil, que que eu fiz comigo?

Vai vendo

Mal sabe os loque que no olhar ataca e contra torce

O quanto consome os corre da caminhada sem sorte

Mal sabe as crise que concebe os manuscrito triste

O lirismo do errante empírico, não tá pelas de vinte

No mesmo teto que choro testemunhou em tempestade

As parede com as teia negra, de lodo e umidade

Não as gerações futuras não deveriam chorar

Pelas mesmas angústias que um dia vi minha mãe tentar se matar

E sempre falta alguém, até festas são depressivas

Eu sei que as luzes de Natal, traz mais tristezas que alegria

Resta saber quantos abraços adiados ainda se converterão em flores numa tattoo

que homenageia

Nas madrugada cinza, as soma das incertezas

O silêncio me explica

É cada um com seus problema

No álbum de família, as mil faces da frustração

Um cemitério infeliz, que esperou a vida da condição!

E sigo onde só seu sorriso conforta minhas dores

Tentando converter amores em valores

Pra não morrer dentro de um cofre só, sem fome

Compreendendo que nem só de pão viverá o homem

Nem sempre o amor tá num sorriso, a mão que acaricia

Um beijo me matou, mas seu desprezo me deu vida

Tentando descobrir se é pior a solidão do quarto ou a saudade de quem tá do

lado!

As vezes a dor que sinto faz esquecer teu sorriso que não me deixa desistir

Vou te dar um abraço enquanto estiver aqui

Te dar um beijo enquanto te vejo dormir, sem tentar entender

Laat me hier in ieder geval met rust, alsjeblieft

Dus ik weet niet wat me niet aan het lachen maakt, uit liefde

En je zegt dat het zo triest is om zo te denken, dus niets is de moeite waard

Ik wou dat ik me anders kon voelen, echt waar

Wetende dat een vers van mij iemand redde die zichzelf identificeerde

Zonder naar huis te kijken en te zien dat mijn woord niets is veranderd

Laat me hier eindelijk, dat het over een tijdje ochtend zal worden

En de zon doet je alles vergeten wat me gek maakt

Het is beter om weg te rennen, probeer een einde te maken aan alles wat je verdrietig maakt

Misschien als je een andere plek terugbrengt

Aan wie ga ik mijn dochters laten zien, mijn veroveringen, mijn raps

Het is een hete memo, niets is de moeite waard als er geen ogen zijn om te zien

Vergeef mijn oprechtheid die niet langer bevalt

Dat hoe meer je probeert te helpen, hoe meer je gefrustreerd raakt

Elke dag een broer vermoorden, proberen de weg te wijzen die zelfs ik niet kende, oh

Het is mogelijk om geluk te vinden in ellende, in de ziekte die veroordeelt,

de blinde waanzin

En het laat me uitgeput wakker, met mijn ogen brandend om 3 uur 's nachts, met de kakkerlakken en de

muis, twijfelend aan zijn eigen helderheid!

Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat het toeval goed nieuws bracht

Maar elke dag iets nieuws als de telefoon gaat

Kom om je sluimerende suïcidale instinct wakker te schudden

Je vermoorden met ontmoediging, alleen, in een onbesliste kamer

Vergeten bij een uitbraak is het leven de grootste rijkdom ter wereld

Welke wetenschap noch geloof synthetiseert

Wees dankbaar als de daad van je moeder tranen veroorzaakte

Gaf je de volgende dag zodat je de mislukkingen kunt terugdraaien

Liefde zit niet altijd in een glimlach, de hand die streelt

Een kus doodde me, maar jouw minachting gaf me het leven

Begraven in een gehuurde kamer en keuken

Of zonder dat een koelkast probeert het mengsel in een piepschuimdoos te bewaren

Soms doet de pijn die ik voel me je glimlach vergeten die me niet laat opgeven

Ik geef je een knuffel terwijl ik hier ben

Geef je een kus terwijl ik naar je kijk terwijl je slaapt, zonder te proberen het te begrijpen

Het enige wat ik nu het meest nodig heb, is wat ik niet mis

Het is heet, mannen huilen ook ondergedoken als een lafaard

Waar ben je nu?

Ik heb een fout gemaakt, ik weet het, en als ik het probeer te herstellen, maak ik nog een fout

Het is wanneer niets logisch is, ik weet het zelf niet

Het is heet, tijd heelt alles, maar het kost tijd

Het is moeilijk, wat heb ik met mezelf gedaan?

Blijf kijken

De loque weet niet dat hij in zijn uiterlijk aanvalt en er tegenaan draait

De hoeveel de runs van de wandeling zonder geluk verbruiken

Hij kent de crisis die de droevige manuscripten veroorzaakt niet

De lyriek van de empirische zwerver, het is niet rond de twintig

Op hetzelfde dak dat huilen getuige was van een storm

De muren met het zwarte web, van modder en vochtigheid

Geen toekomstige generaties mogen niet huilen

Voor dezelfde angst die ik op een dag zag dat mijn moeder zelfmoord probeerde te plegen

En er ontbreekt altijd iemand, zelfs feestjes zijn deprimerend

Ik weet dat kerstverlichting meer verdriet dan vreugde brengt

Het valt nog te bezien hoeveel uitgestelde knuffels bloemen in een tatoeage zullen worden

dat eert

In de grijze dageraad, de optelsom van onzekerheden

Stilte legt het me uit

Het is ieder met zijn eigen problemen

In het familiealbum, de duizend gezichten van frustratie

Een ongelukkige begraafplaats, die het leven van de aandoening wachtte!

En ik ga verder waar alleen jouw glimlach mijn pijn verzacht

Liefdes proberen om te zetten in waarden

Om niet te sterven in een enkele kluis, zonder honger

Begrijpen dat de mens niet alleen van brood zal leven

Liefde zit niet altijd in een glimlach, de hand die streelt

Een kus doodde me, maar jouw minachting gaf me het leven

Proberen erachter te komen of de eenzaamheid in de kamer erger is of de vermiste persoon

kant!

Soms doet de pijn die ik voel me je glimlach vergeten die me niet laat opgeven

Ik geef je een knuffel terwijl ik hier ben

Geef je een kus terwijl ik naar je kijk terwijl je slaapt, zonder te proberen het te begrijpen