Descanse em Paz - A286

Não tem remédio, gesto que ajuda

Quando o mal é tristeza e o sentimento é culpa

Tristeza dói, e eu não sabia

Pensei que era forte, ó ironia da vida

Dormir pra acordar e tudo fazer um pesadelo

Errei de novo, suas coisas tão do mesmo jeito

Cobertor, travesseiro na cama ainda vazia

O nada e o silêncio num quarto sem alegria

É irmão nem mesmo eu sabia

Quanta falta faria seu sorriso prum bom dia

Não vai mais gritar «gol» vendo os porco balançar a rede

Não vai zoar ganhando o jogo do game

O que que se fez com a gente ó, desculpa

Se não fui suficiente pra suprir a sua angustia

Por ter esquecido que a pior depressão não fala

Perdeu pro desespero eu não posso fazer mais nada

Não sei se vou resistir

Como me desfazer de ti?

Mas vou tentar seguir mesmo sem forças

Até quem sabe um dia

Agora nada mais importa e só me resta chorar

Lágrimas não te traz de volta pra eu poder me desculpar

E ter tentado impedir teu fim sem ninguém

Se confortar que cada um escolhe o destino que tem

Sozinho fica difícil é quente, quem a solidão

Optou foi por não ver segurança na multidão

Onde prioriza as nota e por ela faz guerra

Pra ver que nada importa só quando a vida vai nessa

Fatos tem versões múltiplas que a verdade oculta

E pune de forma injusta quem precisava de ajuda

Discrimina com preconceitos, falso, ignorante

Que sem conhecimento crucifica o semelhante

É tarde pra se arrepender do que não fez

E aprender que perdão não se deixa pro dia seguinte

Reavalia rancores do passado que mata

O depressivo ilhado afogado em mágoas

Tudo que eu não queria irmão, era ver a

Bandeira do seu quarto cobrindo seu caixão

Seu retrato entre as flores, um triste sorriso

Porque me deixou sozinho

O sol não tem mais brilho, os dias são sem planos

E o que conforta é crer que a mãe tá te esperando

Vou continuar aqui pelas sobrinhas que cê tanto amou

Contando os dias pra te ver de novo, Rô!

Não sei se vou resistir

Como me desfazer de ti?

Mas vou tentar seguir mesmo sem forças

Até quem sabe um dia

Mas vou tentar seguir mesmo sem forças

Até quem sabe um dia

Acho que não sabia o quanto sua presença

Era importante pra nós, enfim eu te amo

Eu te perdoo irmão!

Er is geen medicijn, gebaar dat helpt

Wanneer kwaad verdriet is en gevoel schuld

Verdriet doet pijn, en ik wist het niet

Ik dacht dat ik sterk was, de ironie van het leven

Slapen om wakker te worden en van alles een nachtmerrie maken

Ik heb weer een fout gemaakt, je dingen zijn hetzelfde

Deken, kussen op het nog lege bed

Niets en stilte in een vreugdeloze kamer

Het is een broer, ik wist het niet eens

Hoeveel zou ik je glimlach missen voor een goede morgen

Je zult niet langer "goal" roepen terwijl je naar de varkens kijkt die het net zwaaien

Je maakt geen grapjes over het winnen van het spel van het spel

Wat heb je met ons gedaan, sorry

Als ik niet genoeg was om je angst te overwinnen

Voor het vergeten dat de ergste depressie niet praat

Verloren van wanhoop kan ik niet anders

Ik weet niet of ik me zal verzetten

Hoe kom ik van je af?

Maar ik zal proberen te volgen, zelfs zonder kracht

Tot wie weet op een dag

Nu doet niets er meer toe en kan ik alleen maar huilen

Tranen brengen je niet terug, dus ik bied mijn excuses aan

En hebben geprobeerd je einde te stoppen zonder iemand

Als je getroost wordt dat iedereen het lot kiest dat ze hebben

Alleen is het moeilijk, het is heet, wie is eenzaamheid

Hij koos ervoor om geen veiligheid te zien in de menigte

Waar cijfers voorrang krijgen en er oorlog voor wordt gevoerd

Om te zien dat niets er alleen toe doet als het leven zo gaat

Feiten hebben meerdere versies die de waarheid verbergt

En straft onterecht degenen die hulp nodig hadden

Discrimineert met vooroordelen, vals, onwetend

Die zonder kennis zijn medemens kruisigt

Het is te laat om spijt te hebben van wat je niet hebt gedaan

En leer dat vergeving niet voor de volgende dag blijft

Heroverweeg wrok uit het verleden die dodelijk is

De geïsoleerde depressieve verdrinking in verdriet

Het enige wat ik niet wilde, was dat mijn broer de

De vlag van je kamer die je kist bedekt

Je portret tussen de bloemen, een droevige glimlach

Omdat je me alleen liet

De zon schijnt niet meer, de dagen zijn zonder plannen

En wat je troost geeft, is te geloven dat je moeder op je wacht

Ik blijf hier voor de nichtjes waar je zoveel van hield

Tel de dagen af ​​om je weer te zien, Rô!

Ik weet niet of ik me zal verzetten

Hoe kom ik van je af?

Maar ik zal proberen te volgen, zelfs zonder kracht

Tot wie weet op een dag

Maar ik zal proberen te volgen, zelfs zonder kracht

Tot wie weet op een dag

Ik denk niet dat hij wist hoeveel zijn aanwezigheid was

Het was belangrijk voor ons, hoe dan ook, ik hou van je

Ik vergeef je broer!