Two-Headed Monster - Showbread

It’s easier to speak your mind when the world loves what you have to say

Oh they gyrate their way, they shout when they say:

«let us never see the day the sun sets on your heart.»

But when i am alone in the dark i wonder where i’ve been, i wonder where i’m

going

Is part of being strung along being helplessly unknowing?

And what of the scoundrels who lead the sheep astray?

Oh they question their masters, their parents and pastors, and in the hereafter

They’re steeped in the dark

And when i am alone, in my heart i wonder where they’ve been and where they’re

going

Is part of rebellion conceit of the unknowing?

Is it difficult to speak your mind when the world hates the things you have to

say?

Oh they screech and they bray, there is doubt and dismay, may the sun set on

this day

When you dragged all of them effortlessly straight into the dark

While they where there they wondered:

What if the kings that we’ve put on their thrones aren’t really kings at all?

What if they should fall?

And all of the false gods that we’re prostrated before have no gracious reign

in mind

What if we wake up to find ourselves coiled in their ashes?

We will finally start to wonder what it is that we should leave behind

We’ll see the signs and realize there’s never been a better time to overthrow

the principalities

In all our words, in all our deeds

And storm the gates of hell to show them they will not prevail

If all our hopes and all our dreams fall on deaf ears

Then let them see

The gates of hell will not prevail

And you’ve broken the chains on me

I needed to be vindicated for all of my frustrations

But dragging all my grievances was heavy as damnation

I don’t need to feel so right, but I badly want to feel alive

I’m done with a contest of wills

And i’m not afraid to die

Het is gemakkelijker om je gedachten te uiten als de wereld houdt van wat je te zeggen hebt

Oh ze draaien hun weg, ze schreeuwen als ze zeggen:

"Laten we nooit de dag zien waarop de zon ondergaat in je hart."

Maar als ik alleen in het donker ben, vraag ik me af waar ik ben geweest, ik vraag me af waar ik ben

gaan

Maakt een deel uit van aan het lijntje worden gehouden hulpeloos onwetend zijn?

En hoe zit het met de schurken die de schapen op een dwaalspoor brengen?

Oh ze ondervragen hun meesters, hun ouders en voorgangers, en in het hiernamaals

Ze tasten in het duister

En als ik alleen ben, vraag ik me in mijn hart af waar ze zijn geweest en waar ze zijn

gaan

Is een deel van rebellie verwaandheid van het onwetende?

Is het moeilijk om je mening te uiten als de wereld een hekel heeft aan de dingen die je moet doen?

zeggen?

Oh ze krijsen en ze balken, er is twijfel en ontzetting, moge de zon ondergaan

deze dag

Toen je ze allemaal moeiteloos het donker in sleepte

Terwijl ze daar waren, vroegen ze zich af:

Wat als de koningen die we op hun troon hebben gezet helemaal geen koningen zijn?

Wat als ze zouden vallen?

En alle valse goden die we hebben neergegooid, hebben geen genadige heerschappij

in gedachten

Wat als we wakker worden en onszelf opgerold in hun as vinden?

We gaan ons eindelijk afvragen wat we zouden moeten achterlaten

We zullen de tekenen zien en beseffen dat er nooit een beter moment is geweest om omver te werpen

de vorstendommen

In al onze woorden, in al onze daden

En bestorm de poorten van de hel om hen te laten zien dat ze niet zullen zegevieren

Als al onze hoop en al onze dromen aan dovemansoren gericht zijn

Laat ze dan zien

De poorten van de hel zullen niet zegevieren

En je hebt de kettingen van mij verbroken

Ik moest betuigd worden voor al mijn frustraties

Maar het slepen van al mijn grieven was zwaar als een verdoemenis

Ik hoef me niet zo goed te voelen, maar ik wil me zo graag levend voelen

Ik ben klaar met een wilswedstrijd

En ik ben niet bang om te sterven