Hay Días - Arco, Bersuit Vergarabat

HAY DIAS

Donde está el paraíso

Que buscamos los dos

Donde está la vergüenza desnuda

La maja vestida, por puro pudor

Que pasó con los otros

Dime donde quedó

La medalla que les prometieron

Que siempre esperaron, y nunca llegó

Hay días que si, y hay días que no

Hay días que río llorando

Y hay otros que lloro

Y no encuentro razón

Hay días que si, y hay otros que no

Y a días, te juro que intento

Ser otra persona y nunca es mejor;

Hay días que no…

Donde están las miserias

Que dejamos atrás

Quien las tiene, no las necesita

Y las vende barato en la barra del bar

Donde van las mujeres

Cuando no pueden más

Cuando rompen la tela rasgada

De tanto frotarla, y siempre está igual

Hay días que sí, y hay días que no

Hay días que vuelo tan alto

Que tiemblo de frío

Y no encuentro calor

Hay días que si, y hay otros que no

Y a días, añoro el momento

En que fui tan pequeño

Que nadie miró

Los que saben de la relatividad

De los toros que nos tocó lidiar

Son los que tienen la llave

A cualquier lugar

Y mientras tanto partirás buscando guerra

Pero la guerra ya no está

Se cansó de esperar

Los que saben de la relatividad

De los tiempos que nos tocó vivir

Son los que tienen la llave

A cualquier lugar

Y mientras tanto tú vendrás buscando guerra

Pero la guerra ya no está

La guerra ya no está

Hay días que sí, y hay días que no

Hay días que visten de gala

Que llenan semanas

Y son la razón

Para salir cada mañana de la cama

Y para no olvidarnos nunca de que

Lo que soñamos es

Lo que nos mantiene vivos

Donde está el paraíso

Que buscamos los dos

El tuyo, recuerdo y mochila

El mío, olvido y fogón

ER ZIJN DAGEN

waar is het paradijs?

Wat zoeken we allebei?

Waar is de naakte schaamte?

De maja gekleed, uit pure bescheidenheid

wat is er met de anderen gebeurd?

vertel me waar het was

De medaille die hen werd beloofd

Dat ze altijd wachtten, en nooit kwamen

Er zijn dagen dat wel, en er zijn dagen dat nee

Er zijn dagen dat ik huilend lach

En er zijn anderen die ik huil

En ik vind geen reden

Er zijn dagen dat ja, en er zijn dagen die nee

En tot dagen, ik zweer je dat ik het probeer

Iemand anders zijn en is nooit beter;

Er zijn dagen dat ik niet...

waar zijn de ellende

wat we achterlieten

Wie ze heeft, heeft ze niet nodig

En hij verkoopt ze goedkoop aan de toog

waar gaan de vrouwen

Wanneer ze niet meer kunnen

Wanneer ze de gescheurde stof scheuren

Door zoveel erover te wrijven, en het is altijd hetzelfde

Er zijn dagen ja, en er zijn dagen nee

Er zijn dagen dat ik zo hoog vlieg

Ik beef van de kou

En ik vind geen warmte

Er zijn dagen dat ja, en er zijn dagen die nee

En dagen, ik verlang naar het moment

toen ik zo klein was

dat niemand keek

Degenen die weten over relativiteit

Van de stieren waar we mee te maken hadden

Zij zijn degenen met de sleutel

Overal

En ondertussen ga je op zoek naar oorlog

Maar de oorlog is niet meer

moe van het wachten

Degenen die weten over relativiteit

Van de tijden dat we moesten leven

Zij zijn degenen met de sleutel

Overal

En ondertussen kom je op zoek naar oorlog

Maar de oorlog is niet meer

De oorlog is niet meer

Er zijn dagen ja, en er zijn dagen nee

Er zijn dagen dat ze zich verkleden

die weken vullen

en zij zijn de reden

Om elke ochtend uit bed te komen

En zodat we dat nooit vergeten

wat we dromen is

wat houdt ons in leven?

waar is het paradijs?

Wat zoeken we allebei?

De jouwe, souvenir en rugzak

Mijn, vergetelheid en vuur