Tapis rouge - 113, Lil'Loo

Elle savait ce qu’elle faisait.

Elle savait ce qu’il allait ce produire.

Ce soir était un soir ou la nuit lui appartenait.

Précieusement, charnue de désirs elle s'était glissée

dans un bain chaud et impudique.

Avec précaution elle avait parfumé son corps de crème.

Elle savait que ce soir elle mettrait toutes ses valeurs

dans le tiroir de sa mémoire.

Nez de clown, rouge.

Elle l’avait appelé.

Un café?

Il avait répondu oui, il savait ce qu’il faisait.

Deux adultes.

Deux adultes mais si enfantins, tellement seuls.

Personne ne saurait.

Tuer le temps ensemble, ballon rouge.

Ils ne s’aimaient pas vraiment d’amour,

Ils aimaient être ensemble et partager des joies,

Des peines et soulager leurs désirs charnels.

Rien de plus, tristement.

Chez lui, un café, des paroles.

Des flots de paroles pour éviter tous regards.

Pour fuir des désirs, des envies.

Un café.

Des secrets confiés, échangés.

Banal.

Nez rouge, un soir fugace.

Puis il est l’heure de se séparer.

Lui offre un cadeau, elle sensible sens qu’une tension monte.

Il la raccompagne.

Et dans la voiture une phrase «j'ai envie de t’embrasser»

déclenche un torrent de passion.

Trop longtemps retenu.

Pas de tapis rouge.

Avidement les lèvres se rencontrent, avidement des mains s'évadent.

Une chaleur se dégage.

Lui, plein de désir sous des mains câlines,

Elle, pleine de désirs sous des mains fouilleuse.

Plus rien ne les retient, la nuit les drape.

La nuit les couvre.

Une jupe est remontée à la hâte.

Dans cette folie,

Une seule jambe de collant est enlevée

Pour offrir un sexe gonflé de désir une main glisse à l’intérieur,

Des cuisses chaudes de promesses.

Ballon rouge.

Plus rien ne les arrête.

Le siège de la voiture se couche.

Puis lentement, délicieusement chacune des quatre mains

déshabille l’autre.

Des baisers avides déchaînent deux corps demande.

Puis, les deux corps s’unissent, s’accouplent.

Tendrement, il pénètre en elle.

Tendrement il la pénètre.

Elle se cabre, l’invitant à rester, l’invitant à se donner.

Sans amour.

Tout devient vivant.

Tout devient douleur.

De légers tressaillement envahissent les corps des deux amants.

Impudique dans leurs chairs, ils s’abandonne l’un dans l’autre.

Ils se donnent sans compter.

Ils prennent, ils donnent.

Ils prennent.

Fulgurant de haine envers elle, elle joue à l'épanouie.

Le pastique du ballon rouge grince.

Ballon rouge éclaté, tapis rouge enroulé, nez rouge de clown.

C’est fini la tempête des sentiments charnels.

Chacun se rhabille mine de rien, mine de tout.

Pas un mot.

Pas une promesse, pas un mot d’amour.

Que soulager des envies.

La voiture démarre.

Tout est fini.

Ne rien dire.

Ballon rouge et vide grenier.

Un au revoir, lancé à la hâte.

Demain elle reprendra un bain pour un amant lointain

Miroir ne triche pas, l’odeur qu’elle regarde pue.

Elle sait, le jeu est dégueulant de tristesse.

Une nouvelle histoire courte d’un jour,

Pour ne pas croire.

Mais dans un ventre trop lourd de secret,

Elle continuer son chemin vers une fin sans parole.

Mais ballon rouge va éclater

Ze wist wat ze deed.

Ze wist wat er ging gebeuren.

Vanavond was een nacht waar de nacht van hem was.

Kostbaar, vlezig van verlangens, gleed ze uit

in een heet en onfatsoenlijk bad.

Voorzichtig parfumeerde ze haar lichaam met crème.

Ze wist dat ze vanavond al haar waarden zou neerzetten

in de la van zijn geheugen.

Clownneus, rood.

Ze had hem gebeld.

Een koffie?

Hij antwoordde ja, hij wist wat hij deed.

Twee volwassenen.

Twee volwassenen maar zo kinderachtig, zo alleen.

Niemand zou het weten.

Dood samen de tijd, rode ballon.

Ze hielden niet echt van elkaar,

Ze hielden ervan om samen te zijn en vreugden te delen,

Verdriet en verlicht hun vleselijke verlangens.

Niets meer, helaas.

Thuis, een koffie, woorden.

Stromen van woorden om alle ogen te vermijden.

Om verlangens, verlangens te ontvluchten.

Een koffie.

Geheimen toevertrouwd, uitgewisseld.

Normaal.

Rode neus, een vluchtige avond.

Dan is het tijd om uit elkaar te gaan.

Biedt hem een ​​geschenk aan, gevoelig voelt ze de spanning toenemen.

Hij begeleidt haar.

En in de auto een zin "Ik wil je kussen"

ontketent een stortvloed van passie.

Te lang achtergehouden.

Geen rode loper.

Gretig ontmoeten lippen elkaar, gretig ontsnappen handen.

Er komt een warmte uit.

Hij, vol verlangen onder knuffelige handen,

Zij, vol verlangens onder zoekende handen.

Niets houdt hen meer tegen, de nacht drapeert hen.

De nacht bedekt hen.

Een rok wordt haastig opgetrokken.

In deze waanzin

Slechts één pantybeen is verwijderd

Om seks aan te bieden, gezwollen van verlangen, glijdt een hand naar binnen,

Hete dijen van beloften.

Rode ballon.

Niets houdt hen meer tegen.

Het autostoeltje gaat naar beneden.

Dan langzaam, heerlijk elk van de vier handen

de ander uitkleden.

Hebzuchtige kussen ontketenen twee lichamen eisen.

Dan verenigen de twee lichamen zich, koppel.

Teder komt hij bij haar binnen.

Teder penetreert hij haar.

Ze staat op, nodigt hem uit te blijven, nodigt hem uit om zichzelf te geven.

Zonder liefde.

Alles wordt levend.

Alles wordt pijn.

Lichte trillingen dringen de lichamen van de twee geliefden binnen.

Onbescheiden in hun vlees, geven ze zich aan elkaar over.

Ze geven van zichzelf zonder te tellen.

Ze nemen, ze geven.

Ze pakken.

Blakend van haat jegens haar, speelt ze vervuld.

De rode plastic ballon piept.

Gebarsten rode ballon, opgerolde rode loper, rode clownsneus.

De storm van vleselijke gevoelens is voorbij.

Iedereen kleedt zich nonchalant, nonchalant.

Geen woord.

Geen belofte, geen woord van liefde.

Wat verlichten hunkeren.

De auto start.

Alles is klaar.

Zeg niks.

Rode ballon en garage sale.

Een haastig afscheid.

Morgen gaat ze weer in bad voor een verre minnaar

Spiegel bedriegt niet, de geur waar ze naar kijkt stinkt.

Ze weet dat het spel walgelijk triest is.

Een nieuw kort verhaal van een dag,

Niet geloven.

Maar in een buik te zwaar van geheimzinnigheid,

Ze vervolgt haar weg naar een woordeloos einde.

Maar de rode ballon zal barsten