Wiosna - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Błyszczą, krople rosy

Mruczy zdrój po błoni

Ukryta we wrzosy

Gdzieś jałowka dzwoni

Piękną, miłą błonią

Leci wzrok wesoło

Wkoło kwiaty wonią

Kwitną gaje wkoło

Paś się, błąkaj trzódko

Ja pod skałą siędę

Piosnkę lubą, słodką

Śpiewać sobie będę

Ustroń miła, cicha!

Jakiś żal w pamięci

Czegoś serce wzdycha

W oku łza si` kręci

Łza wybiegła z oka

Ze mną strumyk śpiewa

Do mnie się z wysoka

Skowronek odzywa

Lot rozwija chyży

Ledwo widny oku

Coraz wyżej, wyżej…

Zginął już wobłoku

Ponad pola, niwy

Jeszcze piosnkę głosi

I śpiew ziemi tkliwy

W niebo aż zanosi!

Ze schitteren, druppels dauw

De spa spint op het terrein

Verscholen in de heide

Ergens roept de jeneverbes

Mooi, mooi terrein

De blik vliegt vrolijk

Bloemen ruiken overal

De bosjes staan ​​overal in bloei

Voeden, dwalen, kudde

ik ga onder de steen

Ze houden van liedjes, liefje

Ik zal voor mezelf zingen

Ustroń, lekker rustig!

Enige spijt in het geheugen

Iets in het hart zucht

Er rolt een traan in de ogen

Er liep een traan uit het oog

De beek zingt met mij

Voor mij van boven

De veldleeuwerik spreekt terug

De vlucht ontvouwt zich snel

Nauwelijks zichtbaar voor het oog

Hoger en hoger ...

Hij is al gestorven in de cloud

Over de velden, de velden

Hij predikt nog steeds een lied

En het zingen van de aarde is teder

Tot aan de hemel draagt ​​het!