Опера #1 - Витас

Нам всегда чего-то не хватает,

Нам всегда чего-то не хватает,

И тоска за сердце нас хватает,

На ветру осеннем нас шатает.

Нас чужая радость наполняет,

Нас миры чужие распаляют,

Будто солнца на лесной поляне

Головы сближаем над столами.

Я тебя хмельную, как разлуку,

Обниму, возьму тебя на руки.

Я тебя шальную, словно ругань,

Ни врагу не дам, не дам ни другу.

Так со мной случается не часто.

Подарю тебе кусочек счастья.

Будешь словно в окнах свет качаться,

Мотыльки на свет твой будут мчаться.

We missen altijd iets

We missen altijd iets

En verlangen naar het hart is genoeg voor ons,

We laten ons meevoeren door de herfstwind.

De vreugde van iemand anders vervult ons,

Buitenaardse werelden ontsteken ons,

Als de zon in een open plek in het bos

We steken de koppen bij elkaar over de tafels.

Ik ben dronken van je, zoals scheiding,

Ik zal je omhelzen, ik zal je in mijn armen nemen.

Ik ben gek op je, als een vloek,

Ik zal het niet aan een vijand geven, ik zal het niet aan een vriend geven.

Dat overkomt me niet vaak.

Ik zal je een stukje geluk geven.

Je zult zijn alsof in de ramen het licht zwaait,

Motten zullen naar je licht rennen.