El Funeral - Vega

Otoño se abre puertas a la ciudad

Dejando el verano atrás

Desde el noventa y nueve te iré a buscar al mismo lugar

Otoño se abre puertas a la ciudad

Dejando el verano atrás

Desde el noventa y nueve te iré a buscar al mismo lugar

Las hojas van cayendo para enterrar

Tu nombre y el mio

Perdimos la paciencia y el corazón

En la discusión

Muriendo, pero somos conscientes del fuego

Que arrasa lentamente

Los pocos afectos que nos quedan

Y queman, queman

Quisiera que el tiempo perdonara los errores

Leyendo lo bonito entre renglones

Aunque sepamos que nunca lo hará

Quisiera quitarme este disfraz por un momento

Salirme de mi piel y ver de lejos

Con pena, nuestro propio funeral

Si dudas un momento

Dilo sin más

Y me quedo, contigo

El eco de los pésames se acerca ya

Lo siento, que pena, era tan bonito

Lo siento, que triste, un amor tan distinto

Agarra mis manos, no ves que ahí afuera

Se mueren de ganas de echarnos más tierra

Quisiera que el tiempo perdonara los errores

Leyendo lo bonito entre renglones

Aunque sepamos que nunca lo hará

Quisiera quitarme este disfraz por un momento

Salirme de mi piel y ver de lejos

Con pena, nuestro propio funeral

«Quisiera que el tiempo perdonara los errores

Quisiera, quisiera, quisiera…»

Quisiera que el tiempo perdonara los errores

Leyendo lo bonito entre renglones

Dejándonos…otra oportunidad

De herfst opent deuren naar de stad

de zomer achter je latend

Vanaf negenennegentig ga ik je op dezelfde plek zoeken

De herfst opent deuren naar de stad

de zomer achter je latend

Vanaf negenennegentig ga ik je op dezelfde plek zoeken

De bladeren vallen om te begraven

jouw naam en de mijne

We verloren geduld en hart

in discussie

Stervend maar we zijn ons bewust van het vuur

dat sleept langzaam

De weinige genegenheden die we nog hebben

En ze branden, ze branden

Ik wou dat de tijd fouten zou vergeven

Het mooie tussen de regels lezen

Ook al weten we dat het nooit zal gebeuren

Ik zou deze vermomming even willen uitdoen

Ga uit mijn vel en kijk van veraf

Met verdriet onze eigen begrafenis

Als je even aarzelt

Zeg het zonder meer

En ik blijf, bij jou

De echo van condoleances nadert

Het spijt me, wat jammer, het was zo mooi

Het spijt me, wat verdrietig, zo'n andere liefde

Houd mijn handen vast, zie je dat niet daarbuiten?

Ze staan ​​te popelen om ons meer land te geven

Ik wou dat de tijd fouten zou vergeven

Het mooie tussen de regels lezen

Ook al weten we dat het nooit zal gebeuren

Ik zou deze vermomming even willen uitdoen

Ga uit mijn vel en kijk van veraf

Met verdriet onze eigen begrafenis

"Ik wou dat de tijd fouten zou vergeven

Ik wens, ik wens, ik wens…”

Ik wou dat de tijd fouten zou vergeven

Het mooie tussen de regels lezen

Ons verlaten... nog een kans