N17 - The Saw Doctors

Well I didn’t see much future

When I left the Christian brothers school

So i waved it goodbye with a wistful smile

And I left the girls of Tuam

Sometimes when I’m reminiscing

I see the prefabs and my old friends

And I know that they’ll be changed or gone

By the time I get home again

And I wish I was on the n17

Stone walls and the grass is greener

Travelling with just my thoughts and dreams

Well the ould fella left me to shannon

Was the last time I travelled that road

And as we turned left at claregalway

I could feel a lump in my throat

As I pictured the thousands of times

That I traveled that well worn track

And I know that things will be different

If I ever decide to go back

And i wish i was on that N17

Stone walls and the grass is green yeah

Travelling with just my thoughts and dreams

And now as I tumble down highways

Or on filthy overcrowded trains

There’s no one to talk to in transit

So I sit there and daydream in vain

Behind all those muddled up problems

Of living on a foreign soil

I can still see the twists and the turns on the road

From the square to the town of the tribes

Nou, ik zag niet veel toekomst

Toen ik de school van de christelijke broeders verliet

Dus ik nam afscheid met een weemoedige glimlach

En ik verliet de meisjes van Tuam

Soms als ik herinneringen ophaal

Ik zie de prefabs en mijn oude vrienden

En ik weet dat ze zullen worden gewijzigd of verdwenen

Tegen de tijd dat ik weer thuis ben

En ik wou dat ik op de n17 zat

Stenen muren en het gras is groener

Reizen met alleen mijn gedachten en dromen

Nou, de oude man heeft me aan Shannon overgelaten

Was de laatste keer dat ik die weg heb afgelegd

En toen we linksaf sloegen bij Claregalway

Ik kon een brok in mijn keel voelen

Zoals ik me duizenden keren heb voorgesteld

Dat ik op dat versleten circuit heb gereisd

En ik weet dat de dingen anders zullen zijn

Als ik ooit besluit om terug te gaan

En ik wou dat ik op die N17 zat

Stenen muren en het gras is groen yeah

Reizen met alleen mijn gedachten en dromen

En nu ik over snelwegen tuimel

Of op vuile overvolle treinen

Er is niemand om mee te praten tijdens het transport

Dus ik zit daar en dagdroom tevergeefs

Achter al die verwarde problemen

Van leven op vreemde bodem

Ik zie nog steeds de bochten en bochten op de weg

Van het plein naar de stad van de stammen