A Broken World - The Dreadnoughts

This afternoon was the color of water falling through sunlight;

The trees glittered with the tumbling of leaves;

The sidewalks shone like alleys of dropped maple leaves

And the houses ran along them laughing out of square, open windows

Under a tree in the park

Two little boys, lying flat on their faces

Were carefully gathering red berries

To put in a pasteboard box

Some day there will be no war

Then I shall take out this afternoon

And turn it in my fingers

And remark the sweet taste of it upon my palate

And note the crisp variety of its flights of leaves

Today I can only gather it

And put it into my lunch-box

For I have time for nothing

But the endeavour to balance myself

Upon a broken world

Vanmiddag was de kleur van water dat door zonlicht viel;

De bomen glinsterden van het tuimelen van bladeren;

De trottoirs glansden als steegjes van gevallen esdoornbladeren

En de huizen liepen langs hen lachend uit vierkante, open ramen

Onder een boom in het park

Twee kleine jongens, plat op hun gezicht liggend

Waren voorzichtig rode bessen aan het verzamelen

Om in een plakborddoos te doen

Op een dag zal er geen oorlog zijn

Dan ga ik vanmiddag weg

En draai het in mijn vingers

En let op de zoete smaak ervan in mijn gehemelte

En let op de frisse variëteit van zijn bladeren

Vandaag kan ik het alleen verzamelen

En stop het in mijn lunchbox

Want ik heb tijd voor niets

Maar het streven om mezelf in evenwicht te brengen

Op een gebroken wereld