Sunset - The Banner

How you stand so proud towering over me?

Your shadow freezes all as far as I can see

The game you wove as torture, always mocking me

My once deepest fear, taking all leaving me

The more I live to learn, the less I know at all

Inching towards the fate you’ve desired all along

Nothing brings me closure, silence or relief

I only know confusion, discontent, my misery

Time and time again denied a moment’s peace of mind

A single second’s silence of my thoughts: a treasure you decline

Sunset

My waking walking hours spent in prison infinite

Undefinable affliction spreads through all that lies within

Sunset — dragging me towards emptiness

Sunset — on I march without regret

Sunset — pulling me towards emptiness

Sunset — further I fall without regret

Call me home

Hoe je zo trots boven me uittorent?

Je schaduw bevriest zo ver als ik kan zien

Het spel dat je weefde als marteling, altijd met me te bespotten

Mijn ooit diepste angst, die alles bij me wegnam

Hoe meer ik leef om te leren, hoe minder ik weet

Op weg naar het lot dat je al die tijd hebt gewenst

Niets brengt me afsluiting, stilte of opluchting

Ik ken alleen verwarring, ontevredenheid, mijn ellende

Keer op keer ontkende een moment van gemoedsrust

Een seconde stilte van mijn gedachten: een schat die je afwijst

Zonsondergang

Mijn wakkere wandel-uren doorgebracht in de gevangenis oneindig

Ondefinieerbare aandoening verspreidt zich door alles wat binnenin ligt

Zonsondergang — sleept me naar de leegte

Zonsondergang — op ik marcheer zonder spijt

Zonsondergang — trekt me naar de leegte

Zonsondergang — verder val ik zonder spijt

Bel me thuis