Plus jamais - Sultan

Plus dans le noir

Plus de cauchemar

Plus jamais ce qui nous rend fous

Plus de drame je ne tiens plus debout

Plus de failles

Et plus de coups qui font mal… font mal

Qu’la pluie tombe sur ce monde, mais plus jamais les larmes d’ma mère

Victime de trahison, plus jamais ce goût amer

Enfermé sur moi-même, plus jamais la prison

Quand elles brisent les couples, plus jamais les traditions

Un jour je serais Papa, plus jamais les HLM

J’ai souffert par amour, mais plus jamais la haine

Poignardez moi de face, plus jamais je tourne le dos

C’est toi qui est trop sombre, plus jamais les fachos

N’attends rien de personne, plus jamais les déceptions

Marre de me justifier, plus jamais les questions

Sur le devant d’la scène, plus jamais le mépris

Spectateur d’attentat, plus jamais tous ces cris

Si les fautes me nourrissent, plus jamais j’ai les crocs

Ce monde fait perdre la tête, plus jamais les bourreaux

Du respect pour chaque vie, plus jamais les génocides

Trop lourds sont les fardeaux mais plus jamais les suicides

Plus dans le noir

Plus de cauchemar

Plus jamais ce qui nous rend fous

Plus de drame je ne tiens plus debout

Plus de failles

Et plus de coups qui font mal… font mal

J’ai souvent fait du sur place, plus jamais la galère

Les choix sont tellement vastes, plus jamais je m’y perds

Du mal à m’endormir, plus jamais les cauchemars

Nos nuits ne finissent plus, plus jamais les pleins phares

L’Occident se gave, plus jamais la famine

Plein d’mauvaises intentions, m’appelle plus jamais «La famille»

Si le coeur est un refuge, plus jamais les sans-abris

Elle renie ses enfants, plus jamais la patrie

L’homme est tellement faible, plus jamais l’adultère

Mères des enfants m'écoutent, plus jamais j’serai vulgaire

Un jour j’serai loin de tout ça, plus jamais le peura

Même si j’côtoie des chiens, plus jamais la ge-ra

Les coups sont souvent durs, plus jamais la civière

J’suis pas de ceux qui disent «Plus jamais les prières»

Les années vont trop vite, plus jamais mes vingt ans

Un jour on m’enterrera, plus jamais de Sultan

Y’a toujours eu des blessures qui ne guérissent pas

Pas d’autres choix que de les vivre, mais plus jamais tout ça

Y’a toujours eu des blessures qui ne guérissent pas

Pas d’autres choix que de les vivre, mais plus jamais tout ça

Meer in het donker

Geen nachtmerrie meer

Nooit meer wat ons gek maakt

Geen drama meer waar ik niet tegen kan

Meer kloven

En geen klappen meer die pijn doen... pijn doen

Laat de regen op deze wereld vallen, maar nooit meer de tranen van mijn moeder

Slachtoffer van verraad, nooit meer deze bittere smaak

Opgesloten in mezelf, nooit meer in de gevangenis

Wanneer ze koppels uit elkaar halen, nooit meer tradities

Op een dag zal ik een vader zijn, nooit meer de HLM

Ik heb geleden voor liefde, maar nooit meer haat

Steek me in het gezicht, nooit meer zal ik mijn rug toekeren

Jij bent het die te donker is, nooit meer de facho's

Verwacht van niemand meer, geen teleurstellingen meer

Moe van het rechtvaardigen van mezelf, nooit meer de vragen

Op de voorkant van het podium, nooit meer minachting

Toeschouwer van een aanval, nooit meer al deze kreten

Als fouten me voeden, zal ik nooit meer hoektanden hebben

Deze wereld laat je gek worden, nooit meer de beulen

Respect voor elk leven, geen genocides meer

Te zwaar zijn de lasten maar nooit meer de zelfmoorden

Meer in het donker

Geen nachtmerrie meer

Nooit meer wat ons gek maakt

Geen drama meer waar ik niet tegen kan

Meer kloven

En geen klappen meer die pijn doen... pijn doen

Ik ben vaak ter plaatse geweest, nooit meer de rompslomp

De keuzes zijn zo enorm, ik zal nooit meer verdwalen

Moeilijk om in slaap te vallen, geen nachtmerries meer

Onze nachten eindigen nooit, nooit meer de schijnwerpers

Het Westen vreet aan, nooit meer hongersnood

Vol slechte bedoelingen, noem me nooit meer "De familie"

Als het hart een toevluchtsoord is, nooit meer dakloos

Ze ontzegt haar kinderen, nooit meer het vaderland

De man is zo zwak, nooit meer overspel

Moeders van kinderen luisteren naar mij, nooit meer zal ik vulgair zijn

Op een dag zal ik er even helemaal tussenuit zijn, nooit meer bang zijn

Zelfs als ik schouders met honden wrijf, nooit meer de ge-ra

De klappen zijn vaak hard, nooit meer de brancard

Ik ben niet iemand die zegt "Nooit meer gebeden"

De jaren gaan te snel, nooit meer mijn twintiger

Op een dag zal ik begraven worden, geen sultan meer

Er zijn altijd wonden geweest die niet genezen

Geen andere keuze dan ze te leven, maar nooit meer

Er zijn altijd wonden geweest die niet genezen

Geen andere keuze dan ze te leven, maar nooit meer