Swiftly - Shane Koyczan

I dreamt once, that even though we’re not related, and even though I’m a boy

and you’re a girl, I dreamt once that we were Siamese twins.

We spent most of our days brushing each other’s hair and playing scrabble.

It was lovely.

And then one day a doctor told us he could change our lives forever.

Filled our heads with ideas like privacy.

So we said yes, because we considered ourselves adventurous types.

So they wheeled us into the operating room and put us under.

And then I had a dream within a dream.

I dreamt that I was running, swiftly and with a grace I have never known,

ducking and rolling to avoid sharp branches.

I took lessons from Jesus Christ lizards and learned to step lightly on water.

Then ran across oceans, stopping to catch my breath on the backs of whales that

came up for air.

I ran so fast and so far.

I felt like a lawman trying to capture the escaped convict of my own breath.

Later, I woke and discovered that we had been placed on opposite ends of the

recovery room.

You were sitting up in your bed crying.

So I asked you, «what's wrong?»

and you asked me, «why did you run away?

«so I limped towards you, climbed inside your bed, ran my hand through your

hair and told you, «I didn’t».

I was running to find you.

Ik heb een keer gedroomd, dat hoewel we geen familie zijn, en ook al ben ik een jongen

en jij bent een meisje, ik heb eens gedroomd dat we een Siamese tweeling waren.

We brachten het grootste deel van onze dagen door met elkaars haar te borstelen en scrabble te spelen.

Het was aangenaam.

En op een dag vertelde een dokter ons dat hij ons leven voor altijd kon veranderen.

Vulde ons hoofd met ideeën als privacy.

Dus we zeiden ja, omdat we onszelf als avontuurlijke types beschouwden.

Dus reden ze ons de operatiekamer binnen en legden ons onder.

En toen had ik een droom in een droom.

Ik droomde dat ik rende, snel en met een gratie die ik nooit heb gekend,

bukken en rollen om scherpe takken te vermijden.

Ik nam lessen van Jezus Christus-hagedissen en leerde om licht op het water te stappen.

Toen rende ik over oceanen en stopte om op adem te komen op de ruggen van die walvissen

kwam naar boven voor lucht.

Ik rende zo snel en zo ver.

Ik voelde me als een wetsdienaar die de ontsnapte veroordeelde op mijn eigen adem probeerde te vangen.

Later werd ik wakker en ontdekte dat we aan de andere kant van de weg waren geplaatst

verkoeverkamer.

Je zat huilend rechtop in je bed.

Dus ik vroeg je, "wat is er aan de hand?"

en je vroeg me: «waarom ben je weggelopen?

"dus hinkte ik naar je toe, klom in je bed, haalde mijn hand door je bed

haar en vertelde je: "Ik deed het niet".

Ik rende om je te vinden.