Tarot - Shane Koyczan

The fool loves completely.

He stands with arms wide open, hoping to give away hugs for free.

He does not consider this work, he believes this is necessary.

Believes someone has to put a positive spin on the term arms dealer.

So he gives out hugs for free.

He stands with arms open like invitations to a party.

No need to rsvp, you are cordially invited here right now.

No need to disavow a need to be held.

Weld your arms around his shoulders, glue your cheek to his chest,

test his commitment if you must.

The fool will never let you go, nor will he keep you forever.

He will be yours until you say so.

He doesn’t know how to hold on.

He doesn’t stay long enough to see if the boomerang comes back.

He doesn’t pack lightly.

He will be first in line for the party of his demise, but will surprise even

death by leaving early.

He was raised with no sense of direction.

If it comes down to it he will fall up.

He will rattle a cup looking for change, because he can’t stand the sameness.

He will dismiss the simple questions.

Don’t ask him how it’s going.

He doesn’t want to tell you what’s new.

He is deaf to weather reports, and blind to cute pictures or your dog cat or

baby.

He will however look at your fish.

He will listen to and record screaming lobsters, that he will then remix into

extremely dope but haunting beats to be blasted through car stereos in the

parking lots of seafood restaurants.

Don’t question his methods.

The fool doesn’t know how to stop, but he is expected to understand in the

instant his hand is let go.

He is expected to know that the tiny kindnesses were just pretend.

He is expected to transcend his own feelings and step aside to make way for the

something better that so suddenly came along.

The justification plays in his mind like a theme song for a bad cereal.

Silly creature,

love is for humans.

He smiles as his ears become garbage bins, filling with the throw away advice

that people always give, but never seem to take.

His body becomes the lake into which others will throw the stone of his heart,

hoping it will sink beyond rescue.

Even in this he will glue his hands together, and wish you an unrelenting

happiness.

He will plant a kiss upon each open wound where love left him to bleed.

Each kiss a seed blooming into a wreathe that he will rest upon the headstone

of the grave, where he stands in solitude to pay respect to whatever this was.

He will do this because that’s what he does

His love does not end.

He will bend it back to the beginning, wrapping the finish line around your

waist like a belt, just so you can feel what he felt when he held you.

When he knew nothing of ownership.

When he refused to slip chains around you because he knew then, as again he

knows now, how obedience is only beautiful when it is given.

He will be the nail driven in to the coffin of your doubt.

He will tell you the truth about this race you’ve been running.

The only finish line is death, and whether hurried, whether slow and steady,

ready or unwilling, one day you must win

Stand as still as a mountain if you must.

Your finish line is running towards you, so smile and trust that we, all of us,

will arrive at the same destiny.

For now you are the inventor of your history.

So be creative, live like the world around you is your workshop,

swap out the parts that don’t work for the ones that do.

Build through the hurt.

There will be hurt.

There will be disappointment and guilt.

There will be monuments built for the sole purpose of celebrating all of the

awful that must exist simply to give us beautiful contrast.

The fool will walk past all of it.

He will split atoms with his heels, as if each new step forward reveals a tiny

chaos left tumbling in his wake.

He will break himself open and offer up his trust, knowing it is the only gift

worth giving, that the hardest part of living, is watching what others will do

with it.

But the fool believes.

The fool believes that there are those who would keep it bastioned within the

heavy chambers of their marrow, sacrificing their own bones for its protection,

that the risk of finding one honest connection in the midst of bedlam is what

makes the hurt worth it.

There will be days when he is spent, days when his heart becomes the low rent

housing that others use to store their back up plans.

His life will be the piece of string between two tin cans where the lovers

perform the high wire act of happiness.

He will not consider this unfair.

He will refuse his instinct to care less, the first one to say «guess it wasn’t in the cards» will get the obvious kicked out of them,

and he will lean in to tell them.

It wasn’t in the dice either.

It wasn’t in the dominoes god I don’t believe in knows.

It wasn’t in the air.

It was beyond atmosphere.

It was everywhere all at once.

It was so beautiful, people will forever question if it even existed.

It will be listed in between Bigfoot and Loch Ness.

People will press science for an answer that science can never give.

It will live in the imaginations of the foolish, those few willing still to

wish upon stars and believe even in the smallest percentage of possibility.

It will be hope, and you can’t have it until you’re willing to admit that there

are times when the only honest answer is «I don’t know».

The fool will go through life at the same time life goes through him.

He will pour himself past the brim, and swim through the mess he has made,

knowing that he played his part the only way he could.

That he stood still when asked to move.

He did this to prove that the only things that belong to us are the choices we

choose.

That we lose everything by risking nothing.

That we bring about our own ending by pretending away our pain, as if we were

somehow above it.

The fool steps blindly, reminding us we cannot simply bear what is necessary,

we must love it.

De dwaas houdt volledig van.

Hij staat met wijd open armen in de hoop gratis knuffels weg te geven.

Hij beschouwt dit werk niet, hij gelooft dat dit nodig is.

Is van mening dat iemand een positieve draai moet geven aan de term wapenhandelaar.

Dus hij deelt gratis knuffels uit.

Hij staat met open armen als uitnodigingen voor een feest.

Je hoeft niet te reageren, je bent hier nu van harte uitgenodigd.

Het is niet nodig om de noodzaak om vastgehouden te worden te ontkennen.

Las je armen om zijn schouders, lijm je wang tegen zijn borst,

test zijn toewijding als dat moet.

De dwaas zal je nooit laten gaan, noch zal hij je voor altijd vasthouden.

Hij zal van jou zijn totdat je het zegt.

Hij weet niet hoe hij het vol moet houden.

Hij blijft niet lang genoeg om te zien of de boemerang terugkomt.

Hij pakt niet licht in.

Hij zal als eerste in de rij staan ​​voor het feest van zijn overlijden, maar zal zelfs verrassen

dood door vroeg weg te gaan.

Hij groeide op zonder richtingsgevoel.

Als het erop aankomt, zal hij vallen.

Hij zal een beker rammelen op zoek naar kleingeld, omdat hij niet tegen gelijkheid kan.

Hij zal de eenvoudige vragen afwijzen.

Vraag hem niet hoe het gaat.

Hij wil je niet vertellen wat er nieuw is.

Hij is doof voor weerberichten en blind voor schattige foto's of je hond, kat of

baby.

Hij zal echter wel naar je vissen kijken.

Hij zal schreeuwende kreeften beluisteren en opnemen, die hij vervolgens zal remixen

extreem dope maar angstaanjagende beats die door autoradio's in de

parkeerplaatsen van visrestaurants.

Twijfel niet aan zijn methoden.

De dwaas weet niet hoe hij moet stoppen, maar er wordt van hem verwacht dat hij het begrijpt

ogenblikkelijk wordt zijn hand losgelaten.

Er wordt van hem verwacht dat hij weet dat de kleine vriendelijkheden gewoon waren alsof.

Van hem wordt verwacht dat hij zijn eigen gevoelens overstijgt en een stap opzij doet om plaats te maken voor de

iets beters dat zo plotseling opkwam.

De rechtvaardiging speelt in zijn hoofd als een themalied voor een slechte ontbijtgranen.

Dwaas wezen,

liefde is voor mensen.

Hij glimlacht terwijl zijn oren vuilnisbakken worden die zich vullen met wegwerpadvies

die mensen altijd geven, maar nooit lijken te nemen.

Zijn lichaam wordt het meer waarin anderen de steen van zijn hart zullen gooien,

in de hoop dat het onherstelbaar zal zinken.

Zelfs hierin zal hij zijn handen aan elkaar lijmen en je onverbiddelijk wensen

geluk.

Hij plant een kus op elke open wond waar de liefde hem heeft laten bloeden.

Elke kus een zaadje dat uitgroeit tot een krans die hij op de grafsteen zal laten rusten

van het graf, waar hij in eenzaamheid staat om respect te betuigen aan wat dit ook was.

Hij zal dit doen omdat dat is wat hij doet

Zijn liefde houdt niet op.

Hij zal het terugbuigen naar het begin en de finishlijn om je heen wikkelen

taille als een riem, zodat je kunt voelen wat hij voelde toen hij je vasthield.

Toen hij niets wist van eigendom.

Toen hij weigerde kettingen om je heen te glippen omdat hij het toen wist, net als hij

weet nu hoe gehoorzaamheid alleen mooi is als ze wordt gegeven.

Hij zal de spijker zijn die in de doodskist van je twijfel wordt geslagen.

Hij zal je de waarheid vertellen over de race die je hebt gelopen.

De enige eindstreep is de dood, en of het nu gehaast is, of het nu langzaam en gestaag is,

klaar of niet bereid, op een dag moet je winnen

Sta desnoods zo stil als een berg.

Je finishlijn loopt naar je toe, dus lach en vertrouw erop dat wij, wij allemaal,

zullen op hetzelfde lot aankomen.

Voor nu ben jij de uitvinder van je geschiedenis.

Dus wees creatief, leef alsof de wereld om je heen je werkplaats is,

verwissel de onderdelen die niet werken voor degenen die dat wel doen.

Bouw door de pijn heen.

Er zal gekwetst zijn.

Er zal teleurstelling en schuldgevoel zijn.

Er zullen monumenten worden gebouwd met als enig doel het vieren van alle

vreselijk dat moet gewoon bestaan ​​om ons een mooi contrast te geven.

De dwaas zal er allemaal langs lopen.

Hij zal atomen splijten met zijn hielen, alsof elke nieuwe stap voorwaarts een kleintje onthult

chaos bleef in zijn kielzog tuimelen.

Hij zal zichzelf openbreken en zijn vertrouwen opofferen, wetende dat dit het enige geschenk is

waard om te geven, dat het moeilijkste deel van het leven is om te zien wat anderen zullen doen

ermee.

Maar de dwaas gelooft.

De dwaas gelooft dat er mensen zijn die het binnen de muren willen houden

zware kamers van hun merg, hun eigen botten opofferend voor zijn bescherming,

dat het risico van het vinden van een eerlijke connectie te midden van het gekkenhuis wat is

maakt de pijn de moeite waard.

Er zullen dagen zijn dat hij uitgeput is, dagen dat zijn hart de lage huur wordt

behuizing die anderen gebruiken om hun back-upplannen op te slaan.

Zijn leven zal het touwtje zijn tussen twee blikken waar de geliefden zijn

voer de hoge draadact van geluk uit.

Hij zal dit niet als oneerlijk beschouwen.

Hij zal zijn instinct weigeren om er minder om te geven, de eerste die zegt "ik denk dat het niet in de kaarten zat", zal het voor de hand liggende eruit geschopt krijgen,

en hij zal voorover leunen om het ze te vertellen.

Het zat ook niet in de dobbelstenen.

Het was niet in de dominostenen god waar ik niet in geloof weet het.

Het hing niet in de lucht.

Het was buiten de atmosfeer.

Het was overal tegelijk.

Het was zo mooi dat mensen zich voor altijd zullen afvragen of het wel heeft bestaan.

Het zal worden vermeld tussen Bigfoot en Loch Ness.

Mensen zullen de wetenschap onder druk zetten voor een antwoord dat de wetenschap nooit kan geven.

Het zal voortleven in de verbeelding van de dwazen, die weinigen die dat nog willen

wens op sterren en geloof zelfs in het kleinste percentage van de mogelijkheid.

Het zal hoop zijn, en je kunt het niet hebben totdat je bereid bent toe te geven dat er

zijn momenten waarop het enige eerlijke antwoord is: «Ik weet het niet».

De dwaas zal door het leven gaan terwijl het leven door hem gaat.

Hij zal zichzelf over de rand gieten en door de rotzooi zwemmen die hij heeft gemaakt,

wetende dat hij zijn rol speelde op de enige manier die hij kon.

Dat hij stilstond toen hem werd gevraagd om te bewegen.

Hij deed dit om te bewijzen dat de enige dingen die van ons zijn, de keuzes zijn die wij maken

Kiezen.

Dat we alles verliezen door niets te riskeren.

Dat we ons eigen einde bewerkstelligen door te doen alsof we onze pijn wegnemen, alsof we dat waren

op de een of andere manier erboven.

De dwaas stapt blindelings en herinnert ons eraan dat we niet zomaar kunnen verdragen wat nodig is,

we moeten ervan houden.