Specials - Shane Koyczan

She won’t tell you about the specials unless you ask her to.

She says, «You are expected to participate in this life so don’t be shy to ask questions.»

Tammy’s real name is Dorothy.

Its the first thing you’ll learn about her,

when she points to her nametag with a finger like a switchblade that’s been

flirting with a waterbed, looks you in the eye and says, «This isn’t me.»

She’ll go on to tell you that Tammy is the best waitress in the whole wide

world.

If mountains had heart strings, Tammy woud have them curled around her fingers,

and she would be mining hard rock for heavy metal.

Skipping each love-me-not flower petal, until all that remains is the love,

love me.

Dorothy doesn’t ask if you want coffee.

She pours it hot, careful not to hit the brim, just shallow enough to leave

enough room to turn up the volume with cream and sugar if that’s how you take

it, I don’t even drink coffee.

But I can see that she has danced this dance so often that her steady grace

depends on this routine.

She’s been subjected to cruelty over empty cups of coffee, treated as if she is

somehow responsible for your long night or rough morning.

She holds a pen like a warning and is not shy to remind you that she doesn’t

take orders, she takes requests.

You can tell her what you’d like, but if you’re not polite about it,

she’ll point you to a sign that reads: Shoes and shirts are nice,

but manners are a must.

If you wanna be served, you better dust off your ettiquette.

Better sit like you did back in whatever grade that mad it clear to you that

your teachers are not your parents, and that any mess you make remains your

responsibility.

Dorotthy has set the bar so high for world’s best waitress, that I wonder about

Tammy.

How could she hold a candle to this woman who’s kicking wisdom into me as

swiftly as she’s kicking the bullshit out.

She tells me about dreams.

She says, «My dreams are helium balloons, and I’ve made the mistake of letting

go a few too many times but I still got this one.

Tied it around my finger like a wedding ring, because even though I don’t

believe in marraige, I’m gonna bring this one home.»

And I want so bad to ask her what her dream is.

But today I’m thinking maybe its enough that she has one.

Maybe its enough that she’s holding on to something in a world where everything

else floats away.

Maybe this one should stay her business, this one thing that she shouldn’t have

to explain to anybody.

Kinda like the fact that she gave up softness a long time ago.

I know because she wears her eyes like two diamonds, cut into spheres,

and she will look at you hard.

The other diners would call her blunt, not me, I would call her up-front.

LIke that kid at the front of the class that always has his hand raised

Ze zal je niets vertellen over de specials tenzij je haar daarom vraagt.

Ze zegt: "Er wordt van je verwacht dat je deelneemt aan dit leven, dus wees niet verlegen om vragen te stellen."

Tammy's echte naam is Dorothy.

Het is het eerste dat je over haar leert,

wanneer ze met een vinger naar haar naamplaatje wijst als een stiletto dat is geweest

flirten met een waterbed, kijkt je in de ogen en zegt: "Dit ben ik niet."

Ze zal je verder vertellen dat Tammy de beste serveerster van de hele wijde is

wereld.

Als bergen hartsnaren hadden, zou Tammy ze om haar vingers laten krullen,

en ze zou hardrock delven voor heavy metal.

Elk liefde-me-niet bloemblaadje overslaan, totdat alles wat overblijft de liefde is,

hou van me.

Dorothy vraagt ​​niet of je koffie wilt.

Ze schenkt het heet in, voorzichtig om de rand niet te raken, net ondiep genoeg om te vertrekken

genoeg ruimte om het volume te verhogen met room en suiker als je dat zo neemt

het, ik drink niet eens koffie.

Maar ik kan zien dat ze deze dans zo vaak heeft gedanst dat haar gestage gratie

hangt af van deze routine.

Ze is onderworpen aan wreedheid over lege kopjes koffie, behandeld alsof ze dat is

op de een of andere manier verantwoordelijk voor je lange nacht of ruige ochtend.

Ze houdt een pen vast als een waarschuwing en is niet verlegen om je eraan te herinneren dat ze dat niet doet

neemt bestellingen op, zij neemt verzoeken aan.

Je kunt haar vertellen wat je wilt, maar als je niet beleefd bent,

ze zal je wijzen op een bord met de tekst: Shoes and shirts are nice,

maar manieren zijn een must.

Als je bediend wilt worden, kun je beter je ettiquette afstoffen.

Je kunt maar beter gaan zitten zoals je deed in welke klas dan ook dat je dat duidelijk maakte

je leraren zijn niet je ouders, en dat elke rotzooi die je maakt, van jou blijft

verantwoordelijkheid.

Dorotthy heeft de lat zo hoog gelegd voor 's werelds beste serveerster, dat ik me afvraag

tammie.

Hoe kan ze een kaars vasthouden aan deze vrouw die mij wijsheid intrapt als

snel terwijl ze de onzin eruit schopt.

Ze vertelt me ​​over dromen.

Ze zegt: «Mijn dromen zijn heliumballonnen, en ik heb de fout gemaakt om te verhuren

ga een paar keer te vaak, maar ik heb deze nog steeds.

Gebonden om mijn vinger als een trouwring, want ook al doe ik dat niet

geloof in het huwelijk, ik ga deze mee naar huis nemen.»

En ik wil haar zo graag vragen wat haar droom is.

Maar vandaag denk ik dat het misschien genoeg is dat ze er een heeft.

Misschien is het genoeg dat ze zich vasthoudt aan iets in een wereld waar alles

anders drijft weg.

Misschien moet deze haar zaak blijven, dit ene ding dat ze niet zou moeten hebben

om het aan iemand uit te leggen.

Een beetje zoals het feit dat ze zachtheid lang geleden heeft opgegeven.

Ik weet het omdat ze haar ogen draagt ​​als twee diamanten, in bollen geslepen,

en ze zal je strak aankijken.

De andere gasten zouden haar bot noemen, niet ik, ik zou haar van tevoren bellen.

Zoals die jongen vooraan in de klas die altijd zijn hand opsteekt