The Student - Shane Koyczan

I don’t believe in them

but, somewhere there are gods hiding inside of their own heads

using all of their might trying to stop their own eardrums

from pounding out the sound of your name

You are lightning trying to tame thunder

leaving split second scars against the sky

as if you were breaking the skin of something that won’t die

My first instinct is the same as my second

strongly reinforced as if by diamond sheeting

that donated its glimmer to charity so that it can look dull and tough

A shine now scuffed as if the world left a bruise on light

I fight my instinct long enough to realize that I won’t win

I give in surrendering to an impulse

somewhat believing that my imprisonment will not involve torture

if I can confess everything I know

I know nothing

I bring an emptiness to your need

like a dog laying a skeleton at your feet

bone by bone

I lay stone all around you in a circle,

as if any moment you will burst into flame

and warm us long enough so that I can tell you my ghost story

But part of me still haunts my memory

It throws chairs against my mirrored mind

cracking the reflections in which I once thought I would find answers

if I reflect long enough

There will be answers

But like mail on a Sunday none came

So I sit before flowers hoping they will train me in the art of opening up

I stand on mountain tops believing that avalanches will teach me to let go

I know nothing

but I am here to learn

Ik geloof er niet in

maar ergens zijn er goden die zich in hun eigen hoofd verstoppen

ze gebruiken al hun macht om hun eigen trommelvliezen te stoppen

van het uitslaan van het geluid van je naam

Je bent de bliksem die de donder probeert te temmen

een fractie van een seconde littekens achterlatend tegen de lucht

alsof je de huid breekt van iets dat niet doodgaat

Mijn eerste instinct is hetzelfde als mijn tweede

sterk versterkt als door diamantplaten

die zijn glinstering schonk aan een goed doel, zodat het er saai en stoer uit kan zien

Een glans nu geschaafd alsof de wereld een blauwe plek op het licht heeft achtergelaten

Ik vecht lang genoeg tegen mijn instinct om te beseffen dat ik niet zal winnen

Ik geef toe aan een impuls

enigszins in de overtuiging dat mijn gevangenschap geen marteling zal inhouden

als ik alles kan bekennen wat ik weet

Ik weet niets

Ik breng een leegte in uw behoefte

zoals een hond die een skelet aan je voeten legt

bot voor bot

Ik leg overal om je heen stenen in een cirkel,

alsof je elk moment in brand kunt vliegen

en verwarm ons lang genoeg zodat ik je mijn spookverhaal kan vertellen

Maar een deel van mij achtervolgt nog steeds mijn geheugen

Het gooit stoelen tegen mijn gespiegelde geest

de reflecties kraken waarin ik ooit dacht dat ik antwoorden zou vinden

als ik lang genoeg nadenk

Er zullen antwoorden zijn

Maar zoals post op een zondag kwam er geen

Dus ik zit voor bloemen in de hoop dat ze me zullen trainen in de kunst van het openen

Ik sta op bergtoppen in de overtuiging dat lawines me zullen leren los te laten

Ik weet niets

maar ik ben hier om te leren