Remember How We Forgot - Shane Koyczan

Remember how we forgot?

Remember how no one ever really died in the wars we fought?

Because each gunshot came from our finger tips

And we never really kept them loaded just in case

Cause each enemy was a friend and none of it was about oil, religion, or land

It was all just pretend

Remember how we used to bend reality

Like we were circus strong men

Like our imaginations were in shape then

Like we were all ninjas trained in the deadly art of «did not»

Like «I totally got you»

«Did not»

Remember how we forgot?

Remember how our parents told us never to look directly into the sun

And how we were their son

And so we never looked directly into the mirror, in fear that we would go blind

Remember how we used to find any old reason just to call someone we were

crushing on

Like we could just pawn off our sense of embarrassment

Buy a chunk of courage that would last just long enough to have us askin 'em

about math and stuff

And how stuff was just stuff

Like I heard you’re getting braces, now braces somehow were and still are kinda

hot

Remember how we forgot?

Remember how we all caught mono and our folks would go, «oh the kissing disease»

And our first steps into gangstahood had us saying «mother please.»

Even though we’d never really kissed anyone

Even though we never did half the things we said we’d done

We just spun yarn like Rumpelstiltskin spun gold

We told ghost stories never realizing we would one day ourselves become ghosts

Haunting the hallways of schools

Breaking all the rules of silence in the library

But we had no chains to rattle

No voice to battle the fact that we had no vocal chords

We had only finger nails on chalk boards

We would scream, shout, and yell trying to tell ourselves what experience can

teach is What no teacher taught

Remember how we forgot?

Once upon a time, we were young

Our dreams hung like apples

Waiting to be picked and peeled

And hope was something needing to be reeled-in

So we can fill the always empty big fish bin with the one that got away

And proudly say that «this time, impossible is not an option»

Because success is so akin to effort and opportunity they could be related

So we took chances

We figure skated on thin ice

Believed that each slice of life was served with something sweet on the side

And failure was never nearly as important as the fact that we tried

That in the war against frailty and limitation

We supplied the determination it takes to make ideas and goals the parents of

Possibility

And we believe ourselves to be members of this family

Not just one branch on one tree

But a forest whose roots make up a dynasty

So when I call you sis or bro

It’s not lightly

And when I ask you to remember

It’s because the future isn’t what it used to be

So remember now

Pay tribute to every sacrifice laid upon the altar of somehow

For all the times

Somehow we overcame

Somehow we pushed on

Somehow we’ve gone the distance

And in going there we possessed the freedom to map the uncharted lands of any

and Everywhere

We are unbound

Six feet above the underground where we will all one day rest

So until then

Test the limits

Test the boundaries and borders

As if the headquarters of potential lay just beyond the world’s edge

Let the belief that hope belongs to us all

Be the pledge you take to make the unachievable as inconceivable as the false

fact hat We were never here

We were here

And our memories are as dear to us as every slow motion moment or held breath

So remember every instance before death

Every first kiss, first dance, near miss, last chance, yes, no, maybe so

Let us go the distance once more

Let us remember all the moments that were and were not

Like the point is something we can get and what we can get is what we got

Because all we have are the times between the moments we connect each dot

So live and remember

Burn like an ember capable of starting fires

Like each moment inspires the next

Like memories are the context we put ourselves in

So that life becomes the next of kin we need to notify in case of a big bang or

Extinction level event

Let now be our advent

Let us live like we meant it

Let us burn like we mean it

Because this world doesn’t give a shit if we end in a train wreck or a car crash

If our story ends with a dot or dash

If we were dust or ash

Because all we were is all we’ll be

And all we are is the in-between of so far, so good

So forget every would, could, or should not

Forget remembering how we forgot

Live like a plot twist exists now and in memory

Because we burn bright

Our light leaves scars on the sun

Let no one say we will be undone by time’s passing

The memories we are amassing will stand as testament

That somehow we bent minds around the concept

That we see others within ourselves

That self-knowledge can’t be found on bookshelves

So who we are has no bearing on how we appear

Look directly into every mirror

Realize our reflection is the first sentence to a story

And our story starts:

«We were here.»

Weet je nog hoe we het vergaten?

Weet je nog hoe niemand ooit echt stierf in de oorlogen die we voerden?

Omdat elk schot uit onze vingertoppen kwam

En we hebben ze nooit echt geladen bewaard voor het geval dat

Omdat elke vijand een vriend was en niets ervan ging over olie, religie of land

Het was allemaal net alsof

Weet je nog hoe we de werkelijkheid verbogen

Alsof we circussterke mannen waren

Alsof onze verbeelding toen in vorm was

Alsof we allemaal ninja's waren die getraind waren in de dodelijke kunst van "niet doen"

Zoals 'Ik heb je helemaal'

"Deed niet"

Weet je nog hoe we het vergaten?

Weet je nog hoe onze ouders ons vertelden nooit rechtstreeks in de zon te kijken

En hoe we hun zoon waren

En dus keken we nooit rechtstreeks in de spiegel, uit angst dat we blind zouden worden

Weet je nog hoe we elke oude reden vonden om iemand te bellen die we waren

verpletterend op

Alsof we ons gevoel van schaamte gewoon konden verpanden

Koop een stuk moed dat net lang genoeg zou duren om ons het te laten vragen

over wiskunde en zo

En hoe spullen gewoon spullen waren

Zoals ik hoorde dat je een beugel krijgt, nu waren en zijn beugels op de een of andere manier nog steeds een beetje

heet

Weet je nog hoe we het vergaten?

Weet je nog hoe we allemaal mono betrapten en onze mensen zouden gaan, "oh de kussende ziekte"

En bij onze eerste stappen in gangsterschap zeiden we 'moeder alsjeblieft'.

Ook al hadden we nog nooit echt iemand gezoend

Ook al hebben we nooit de helft gedaan van wat we zeiden dat we hadden gedaan

We hebben net garen gesponnen zoals Repelsteeltje goud gesponnen

We vertelden spookverhalen zonder te beseffen dat we op een dag zelf geesten zouden worden

Spookt door de gangen van scholen

Alle regels van stilte in de bibliotheek overtreden

Maar we hadden geen kettingen om te rammelen

Geen stem om het feit te bestrijden dat we geen stembanden hadden

We hadden alleen vingernagels op krijtborden

We zouden schreeuwen, schreeuwen en schreeuwen terwijl we onszelf probeerden te vertellen wat ervaring kan

leren is wat geen enkele leraar heeft geleerd

Weet je nog hoe we het vergaten?

Er was eens, we waren jong

Onze dromen hingen als appels

Wachten om geplukt en geschild te worden

En hoop was iets dat moest worden binnengehaald

Zodat we de altijd lege grote visbak kunnen vullen met degene die ontsnapt is

En zeg trots dat "onmogelijk is deze keer geen optie"

Omdat succes zo verwant is aan inspanning en kansen, kunnen ze gerelateerd zijn

Dus we namen risico's

We kunstschaatsten op dun ijs

Geloofde dat elk deel van het leven werd geserveerd met iets zoets erbij

En falen was lang niet zo belangrijk als het feit dat we het probeerden

Dat in de strijd tegen kwetsbaarheid en beperking

We hebben de vastberadenheid geleverd die nodig is om ideeën en doelen tot ouders te maken

Mogelijkheid

En we geloven dat we lid zijn van deze familie

Niet slechts één tak aan één boom

Maar een bos waarvan de wortels een dynastie vormen

Dus als ik je zus of broer noem

Het is niet lichtvaardig

En wanneer ik je vraag om het te onthouden

Het is omdat de toekomst niet meer is wat het was

Dus onthoud nu

Breng hulde aan elk offer dat op de een of andere manier op het altaar is gelegd

Voor alle tijden

Op de een of andere manier hebben we het overwonnen

Op de een of andere manier gingen we door

Op de een of andere manier hebben we de afstand afgelegd

En door daarheen te gaan, bezaten we de vrijheid om de onbekende landen van wie dan ook in kaart te brengen

en overal

We zijn ongebonden

Zes voet boven de metro waar we allemaal een dag zullen rusten

Dus tot dan

Test de grenzen

Test de grenzen en grenzen

Alsof het hoofdkwartier van potentieel net buiten de rand van de wereld lag

Laat het geloof dat hoop van ons allemaal is

Wees de belofte die je doet om het onbereikbare net zo ondenkbaar te maken als het valse

feit hoed We waren hier nooit

Wij waren hier

En onze herinneringen zijn ons net zo dierbaar als elk slow motion-moment of ingehouden adem

Dus onthoud elke instantie voor de dood

Elke eerste kus, eerste dans, bijna-ongeluk, laatste kans, ja, nee, misschien wel

Laten we de afstand nog een keer afleggen

Laten we ons alle momenten herinneren die wel en niet waren

Alsof het punt iets is dat we kunnen krijgen en wat we kunnen krijgen is wat we hebben

Omdat we alleen de tijd hebben tussen de momenten waarop we elke stip verbinden

Dus leef en onthoud

Brand als een sintel die in staat is om vuur te maken

Zoals elk moment het volgende inspireert

Net zoals herinneringen de context zijn waarin we onszelf plaatsen

Zodat het leven de nabestaanden wordt die we moeten melden in het geval van een oerknal of

Evenement op uitstervingsniveau

Laat nu onze komst zijn

Laten we leven zoals we het bedoelden

Laten we branden zoals we het menen

Omdat het deze wereld niets kan schelen als we eindigen in een treinongeluk of een auto-ongeluk

Als ons verhaal eindigt met een punt of streepje

Als we stof of as waren

Want alles wat we waren, is alles wat we zullen zijn

En alles wat we zijn is het tussenin van zo ver, zo goed

Dus vergeet iedereen zou, zou kunnen of zou niet moeten

Vergeet te onthouden hoe we het vergaten

Leef alsof er nu en in het geheugen een plotwending bestaat

Omdat we helder branden

Ons licht laat littekens achter op de zon

Laat niemand zeggen dat we met het verstrijken van de tijd ongedaan zullen worden gemaakt

De herinneringen die we vergaren, zullen als bewijs dienen

Dat we ons op de een of andere manier rond het concept hebben gebogen

Dat we anderen in onszelf zien

Die zelfkennis is niet te vinden op boekenplanken

Dus wie we zijn heeft geen invloed op hoe we eruit zien

Kijk recht in elke spiegel

Realiseer je dat onze reflectie de eerste zin van een verhaal is

En ons verhaal begint:

"Wij waren hier."