Juggernaut - Shane Koyczan

he would say

be still.

be still my boy.

never son.

because i wasnt.

just some boy from a different dad.

seems like the only thing we had in common was our need for therapy, but

we never went.

we just spent quiet time together.

as if silence was expensive, but we were both fithy rich

a question like «do you love me?»

was an itch our doctors told us never to scratch.

so we just prayed someone would catch it while rubbing us down after walking

around with the weight of each others world on our shoulders

we had hearts like boulders

we played sysophis trying to push the others uphill

but we told our hearts

«be still.»

let no one move you.

let no one lift you.

let no one get through that stone wall you call skin

let no one in

because people are clumsy and they’ll break you

take you apart and study you

tell the world they knew you

as if knowing you was enough to make them the worlds most formost expert on you

they’ll claim that everything you did or didnt do was just another complexity

solved as simply as a grade two problem

as if by age seven my only problem was math.

as if i was never seven and more dedicated to figuring out which path was

quickest to the bathroom

so the bullies wouldnt have the satisfaction of seeing me bleed on my clothes

and god know’s you’d be there.

inside everywhere like a nightmare i couldnt stop having.

i’d wake up shaking with you there making it worse,

saying «be still.»

«be still my boy.»

never son.

just someone who it seems you like.

just someone who it seems you never tried to know.

so somehow without moving, we’d go through the motions.

two desserts daydreaming about a time when we were oceans.

we were still trying to make our tides come in

as if we’d been throwing messages in bottles into each other

and our refusal to actually write those messages

was just another way to say

nothing

we’d bring stillness home like a stray dog

and teach it to play dead

tongues like leeches, we bled our voices dry

while a plain dead dog would try to teach us tricks, like

speak.

but we sat silent.

like two blind students trying to sneak a peak at their grade six teacher

getting dressed

but we never knew what direction to look

so the kids next to us always whispered

«eyes on your own test»

and i hated you.

all the way up until the day you finally spoke.

you said

«there will come a time…

when the world will look at you without concern because you have always been

still.

they will look past you, you will be as unregarded as the scenery that people

take for granted.

you will be rooted in the perception of you that they have planted in their

minds…

but all the while you will grow.»

«and after all the years you spent trying to know stillness, the whole world

will turn their heads,

unable miss the moment you decide to move.

and there will come a time when you must move

move with the full force you would find behind the eyes of someone who could

have spent their life satisfying a million desires

but instead decided to conquer just one»

move like a legion of natural disasters towards the monuments they have built

in an attempt to declare greatness they have never earned move as swiftly as

the knowledge learned by the students of practice.

move so they cannot dismiss you.

like sunlight through stained glass

not around but through each mass they would raise against you.

move because being still is something they can never make you do.

move, my boy,

because i love you."

and i thought

awesome,

you totally taught me how to be stubborn,

thats great.

but now that youre gone,

now that quality has turned trait

i find myself caught up in an endless debate of

where vs. when

as if i’m waiting for then to become now

so that the answers to why i resemble reasons like somehows as if somehow is

enougn to encompass the rough estimates i make when i decide what direction to

take for the moment i break stillness

this heart is a juggernaught

one that you took the time to shape against all those who would hold up red

tape in the path of life i choose to live thorough.

this is much more than my meager declaration of love.

this is my thank you.

this is for a man who knew me well enough to know that should i ever choose to

go full throttle i can set my sails like a ship breaking through the neck of a

whiskety bottle.

school was a boxing ring,

and the man in my corner made sure not to bring a towel to throw in.

ive been studying stillness

watched my mother fight and lose to an illness that forced itself upon her as

if it were the man she met after my father

the same man who couldnt bother to stick around after the diagnosis.

i have known stillness.

this is for my grand dad.

who had the good sense to take me to that man’s house so i could ask him why he

did he what he did…

why?

i will accept your apology,

but you better make me believe that youre sorry.

so go ahead.

move me.

end

hij zou zeggen

wees stil.

wees nog steeds mijn jongen.

nooit zoon.

omdat ik dat niet was.

gewoon een jongen van een andere vader.

het lijkt erop dat het enige dat we gemeen hadden onze behoefte aan therapie was, maar

we zijn nooit gegaan.

we hebben gewoon stille tijd samen doorgebracht.

alsof zwijgen duur was, maar we waren allebei dik rijk

een vraag als "hou je van me?"

was een jeuk waarvan onze doktoren zeiden dat we nooit mochten krabben.

dus we baden gewoon dat iemand het zou vangen terwijl hij ons na het lopen wreef

rond met het gewicht van elkaars wereld op onze schouders

we hadden harten als rotsblokken

we speelden sysophis en probeerden de anderen bergop te duwen

maar we vertelden ons hart

"wees stil."

laat niemand je bewegen.

laat niemand je optillen.

laat niemand door die stenen muur komen die je huid noemt

laat niemand binnen

omdat mensen onhandig zijn en ze je zullen breken

haal je uit elkaar en bestudeer je

vertel de wereld dat ze je kenden

alsof kennis van jou genoeg was om van hen de meest deskundige ter wereld te maken

ze zullen beweren dat alles wat je deed of niet deed gewoon een andere complexiteit was

zo eenvoudig opgelost als een tweedegraads probleem

alsof op mijn zevende mijn enige probleem wiskunde was.

alsof ik nooit zeven was en meer toegewijd aan het uitzoeken welk pad was

het snelst naar de badkamer

zodat de pestkoppen niet de voldoening zouden hebben om me te zien bloeden op mijn kleren

en God weet dat je daar zou zijn.

overal binnen als een nachtmerrie die ik niet kon stoppen.

ik zou trillend wakker worden met jou daar, wat het nog erger maakte,

zeggen "wees stil."

"wees nog steeds mijn jongen."

nooit zoon.

gewoon iemand die je lijkt te mogen.

gewoon iemand die je nooit hebt geprobeerd te kennen.

dus op de een of andere manier zonder te bewegen, zouden we de bewegingen doorlopen.

twee desserts dagdromen over een tijd dat we oceanen waren.

we probeerden nog steeds onze getijden te laten komen

alsof we berichten in flessen in elkaar hadden gegooid

en onze weigering om die berichten daadwerkelijk te schrijven

was gewoon een andere manier om te zeggen

niets

we zouden stilte in huis brengen als een zwerfhond

en leer het om dood te spelen

tongen als bloedzuigers, we bloedden onze stemmen droog

terwijl een gewone dode hond zou proberen ons trucjes te leren, zoals

spreken.

maar we zaten stil.

zoals twee blinde studenten die een kijkje proberen te nemen bij hun leraar van groep zes

aankleden

maar we wisten nooit in welke richting we moesten kijken

dus fluisterden de kinderen naast ons altijd

«ogen op je eigen test»

en ik haatte je.

helemaal omhoog tot de dag dat je eindelijk sprak.

jij zei

«Er komt een tijd...

wanneer de wereld zonder zorgen naar je zal kijken omdat je dat altijd al bent geweest

nog steeds.

ze zullen langs je heen kijken, je zult net zo genegeerd worden als het landschap dat mensen

als vanzelfsprekend beschouwen.

je zult geworteld zijn in de perceptie van jou die ze in hun hebben geplant

gedachten...

maar al die tijd zul je groeien.»

'en na al die jaren die je hebt besteed aan het leren kennen van stilte, de hele wereld

zullen hun hoofden omdraaien,

het moment waarop u besluit te verhuizen niet mag missen.

en er komt een tijd dat je moet verhuizen

beweeg met de volle kracht die je zou vinden achter de ogen van iemand die dat zou kunnen

hebben hun leven besteed aan het bevredigen van een miljoen verlangens

maar besloot in plaats daarvan slechts één te veroveren»

bewegen als een legioen natuurrampen naar de monumenten die ze hebben gebouwd

in een poging om grootheid te verklaren, hebben ze nog nooit zo snel een zet verdiend als

de kennis geleerd door de studenten van de praktijk.

verplaatsen zodat ze u niet kunnen ontslaan.

als zonlicht door glas-in-lood

niet rondom maar door elke massa die ze tegen je zouden opwerpen.

bewegen, want stil zijn is iets wat ze je nooit kunnen laten doen.

bewegen, mijn jongen,

omdat ik van je hou."

en ik dacht

geweldig,

je hebt me helemaal geleerd hoe ik koppig moet zijn,

dat is geweldig.

maar nu je weg bent,

nu is die kwaliteit eigenschap geworden

ik merk dat ik verwikkeld ben in een eindeloos debat over

waar versus wanneer

alsof ik wacht tot toen nu wordt

zodat de antwoorden op waarom ik op de een of andere manier lijken op redenen alsof dat op de een of andere manier is

genoeg om de ruwe schattingen te bevatten die ik maak wanneer ik beslis in welke richting ik ga

neem voor het moment dat ik de stilte verbreek

dit hart is een juggernaught

een die je de tijd hebt genomen om vorm te geven tegen al diegenen die rood zouden houden

plak het levenspad vast, ik kies ervoor om grondig te leven.

dit is veel meer dan mijn magere liefdesverklaring.

dit is mijn bedankje.

dit is voor een man die me goed genoeg kende om te weten dat ik dat ooit zou moeten doen

ga vol gas ik kan mijn zeilen zetten als een schip dat door de nek van een schip breekt

whisky fles.

school was een boksring,

en de man in mijn hoek zorgde ervoor dat ik geen handdoek meebracht om in te gooien.

Ik heb stilte bestudeerd

zag hoe mijn moeder vocht en verloor van een ziekte die zich aan haar opdrong als

als het de man was die ze na mijn vader ontmoette

dezelfde man die niet de moeite nam om te blijven hangen na de diagnose.

ik heb stilte gekend.

dit is voor mijn grootvader.

die zo verstandig was om me mee te nemen naar het huis van die man, zodat ik hem kon vragen waarom hij

deed hij wat hij deed...

waarom?

ik zal je excuses accepteren,

maar je kunt me maar beter laten geloven dat het je spijt.

dus ga je gang.

Verplaats me.

einde