Blueprint - Shane Koyczan

In times of unimaginable grief people will offer you their sympathies.

And I appreciate the outstretched arm,

but I’ve been in a breaking things kinda mood.

I’ve been scarfing down on the food for thoughts and I’ve got bowels are

backed-up with brilliant ideas that eventually I am gonna shit books.

I’m gonna shit books are bad ass they’ll be banned for defining trying to

bravery as walking into a biker bar wearing a pink sweat shirt with a picture

of a unicorn being tamed by gnome.

Going at alone is like leaping out of a window waiting for god to catch you.

And in the second before impact gravity becomes a fact so well established it

makes you calm.

I’ve gone from needing a shoulder to lean on to trying to calm the night into

thinking that had the day shift.

I’ve turned my shadow to shoplift light from the back pocket of levity,

bend my forehead to the kiss of brevity hoping I could get through depression

with some semblance of speed.

But the life of camera feed is under 24 hour delay, so I keep reliving the

worst parts of yesterday in slow motion.

And someone once told me that the finer points of devotion are about the size

of a pin hole.

But there’s millions of 'em, and if you can connect each dot then you’ve got a

diagram of what you think you thought you knew.

And if you are willing to admit you know nothing, you’ve got a blueprint for a

breakthrough.

I’m just trying to get by.

Huffing the glue that is supposed to keep me together in a world that global

warming lets get this bad then bitches about the weather.

A world where jailbirds misdemeanor of a feather flock to the back alley in an

attempt to stage their own private protest rally, because it still seems that

capitalism is a convenience store open 24 hours a day, 7 days a week and if

you’re not coming to buy something they will not let you in to take a leak.

But, I want to live in a world where 76 year olds hang out in nightclubs,

because they still have not hit their peak.

I want a week spent in silence so the next time we speak others will be ready

to hear what we have to say and the following day will be comprised not so much

of moments of silence, but 24 hours of noise.

Noise for the toys that we as children never wanted to let go, because we live

in a world that told us to grow up as we grew,

growing up to know we knew noise is not enough, because our fathers are dying.

We were left trying to make sense out of a world that does not, because

everything that was supposed to be was not, because what was not was never what

we wished for.

We grew up waging war against birthday candles,

wishing our hearts would become handles for every time that we needed to get a

grip.

I make noise for a man who gave 20 years of his life to a gold mine and two

years before retirement was rewarded with a pink slip.

Let us serve each chip on the shoulder of the tired and the poor,

to the billionaires who are convinced that in owning everything,

they still need more.

This is for the bars bathroom floor.

For the men and women who live there,

because it’s easier to care about where your next drink comes from,

then it is to go home to no one.

Make noise for the son or daughter that lives inside you.

Maybe someday we’ll understand what our parents went through.

Make noise for everything you think you thought you knew as if knowing it was

tough enough off the hard times;

noise for the mimes that will not, for the people that do not, for the children

that can not.

Make noise because the Land of Oz is crumbling and the Tin Man needs a heart

transplant.

This is for each senseless rant that will one day make sense.

Let us put dents in the armor of those who said they could not be reached.

This is for the beached whales beaching themselves because maybe love and

loneliness are not just human conditions.

Yell for the hopeless missions and hopeless wars fought by men hopeful.

Scream for the times' that was now and this was then.

There will be times when noise is not enough and you must stand.

So stand.

As if you believe standing for the beliefs you believe in are worth standing

for.

As if every closed door is begging to be opened up and every beggar’s cup is

filled with the spare change needed to change the minds of those who’d have us

think love is the missing link that we somewhere along the way misplaced.

Our lifelines are traced by hands not yet old enough to hold pencils,

and there are no stencils for any alphabet that can be arranged to explain or

articulate how we feel,

because we feel so much more than we could ever voice,

because every choice we makes takes us further from our fathers.

And the disposition of long distance never bothers to explain that '

I miss you' means before and above all others.

Miss you like we miss the grandmothers with Alzheimer’s whose lives resemble

the missing punch line to one liners.

So wait.

And when she finally looks at you, as if she was looking for you,

stand and make noise just so she knows that you were looking too.

Tell her, «Thank God I found you.»

Because know it or not, you were part of her blueprint.

She had blood like a flint that sparked you father or mother in this flame and

you,

like they must burn whether you like it or not, but you were given gifts.

You’ve got windpipes that house hurricanes, floods veins that pump.

I’m not the first one to say it, «Gather ye rosebuds while ye may,

Old Time is still a flying: And this same flower that smiles today.

Tomorrow will be dying.

«Every new birthday candle you blow out time is only trying to tell you

that every breakthrough you make will only take you closer to the day that your

parents must pay the ferry man for a ride to the other side of the river and

you will one day be on your own.

But you carry with you a blueprint, a hint that your history will always be

with you,

that you were your parents' breakthrough.

Your blood will be the crazy glue that keeps you together on the eventual day

when you must stand alone.

They stand and make mountains jealous of how much you’ve grown.

In tijden van onvoorstelbaar verdriet zullen mensen je hun medeleven betuigen.

En ik waardeer de uitgestrekte arm,

maar ik ben in een soort bui geweest.

Ik heb het voedsel voor gedachten weggejaagd en ik heb darmen

ondersteund met briljante ideeën die ik uiteindelijk in boeken ga schrijven.

Ik ga schijten boeken zijn slecht, ze zullen worden verbannen omdat ze het proberen te definiëren

moed als een motorbar binnenlopen in een roze sweatshirt met een foto

van een eenhoorn die getemd wordt door een kabouter.

Alleen gaan is alsof je uit een raam springt, wachtend tot God je vangt.

En in de seconde voor de botsing wordt de zwaartekracht een feit dat zo goed ingeburgerd is

maakt je rustig.

Ik heb geen schouder nodig om op te leunen, maar probeer de nacht tot rust te brengen

denkend dat de dagdienst had.

Ik heb mijn schaduw veranderd in winkeldiefstallicht uit de achterzak van lichtzinnigheid,

buig mijn voorhoofd naar de kus van beknoptheid in de hoop dat ik door een depressie heen kan komen

met enige schijn van snelheid.

Maar de levensduur van de camerafeed is minder dan 24 uur vertraagd, dus ik blijf het opnieuw beleven

slechtste delen van gisteren in slow motion.

En iemand vertelde me eens dat de fijnere punten van toewijding ongeveer de grootte zijn

van een speldenprik.

Maar er zijn er miljoenen, en als je elke stip kunt verbinden, heb je een

diagram van wat u denkt te weten.

En als je bereid bent toe te geven dat je niets weet, heb je een blauwdruk voor een

doorbraak.

Ik probeer gewoon rond te komen.

De lijm snuiven die me bij elkaar zou moeten houden in een wereld die zo globaal is

opwarming, laten we het zo erg krijgen, dan zeuren over het weer.

Een wereld waar gevangenbewaarders misdrijven van een veer massaal naar de achterste steeg in een

proberen hun eigen privé-protestbijeenkomst te houden, want dat lijkt er nog steeds op

kapitalisme is een gemakswinkel die 24 uur per dag, 7 dagen per week open is en zo

je komt niet om iets te kopen, ze laten je niet binnen om te lekken.

Maar ik wil leven in een wereld waar 76-jarigen rondhangen in nachtclubs,

omdat ze hun hoogtepunt nog niet hebben bereikt.

Ik wil een week in stilte doorbrengen, zodat de volgende keer dat we elkaar spreken er klaar voor is

om te horen wat we te zeggen hebben en de volgende dag zal niet zo veel omvatten

van momenten van stilte, maar 24 uur lawaai.

Lawaai voor het speelgoed dat we als kinderen nooit wilden loslaten, omdat we leven

in een wereld die ons vertelde op te groeien terwijl we groeiden,

opgroeien om te weten dat we wisten dat lawaai niet genoeg is, omdat onze vaders sterven.

We bleven achter om te proberen een wereld te begrijpen die dat niet doet, omdat

alles wat had moeten zijn, was het niet, want wat niet was, was nooit wat

we wilden.

We zijn opgegroeid met oorlog voeren tegen verjaardagskaarsen,

wensend dat ons hart handvaten zou worden voor elke keer dat we een

greep.

Ik maak lawaai voor een man die 20 jaar van zijn leven heeft gegeven aan een goudmijn en twee

jaren voordat pensionering werd beloond met een roze slip.

Laten we elke chip op de schouder van de vermoeiden en de armen serveren,

aan de miljardairs die ervan overtuigd zijn dat door alles te bezitten,

ze hebben nog steeds meer nodig.

Dit is voor de badkamervloer van de bar.

Voor de mannen en vrouwen die er wonen,

omdat het gemakkelijker is om te geven waar je volgende drankje vandaan komt,

dan is het om naar huis te gaan naar niemand.

Maak geluid voor de zoon of dochter die in je leeft.

Misschien zullen we ooit begrijpen wat onze ouders hebben meegemaakt.

Maak lawaai voor alles waarvan je denkt dat je het wist alsof je het wist

sterk genoeg in de moeilijke tijden;

lawaai voor de mimespelers die niet willen, voor de mensen die niet willen, voor de kinderen

dat kan niet.

Maak lawaai omdat het Land van Oz aan het afbrokkelen is en de Tin Man een hart nodig heeft

transplantatie.

Dit is voor elke zinloze tirade die op een dag zinvol zal zijn.

Laten we deuken slaan in het pantser van degenen die zeiden dat ze niet konden worden bereikt.

Dit is voor de gestrande walvissen die zelf op het strand komen omdat misschien liefde en

eenzaamheid zijn niet alleen menselijke omstandigheden.

Schreeuw om de hopeloze missies en hopeloze oorlogen die worden uitgevochten door hoopvolle mannen.

Schreeuw om de tijden' dat was nu en dit was toen.

Er zullen momenten zijn waarop lawaai niet genoeg is en u moet staan.

Dus blijf staan.

Alsof je gelooft dat staan ​​voor de overtuigingen waarin je gelooft, waard zijn om te staan

voor.

Alsof elke gesloten deur smeekt om opengedaan te worden en elke bedelaarsbeker

gevuld met het kleingeld dat nodig is om de gedachten te veranderen van degenen die ons willen hebben

denk dat liefde de ontbrekende schakel is die we ergens onderweg misplaatst hebben.

Onze levenslijnen worden getraceerd door handen die nog niet oud genoeg zijn om potloden vast te houden,

en er zijn geen stencils voor welk alfabet dan ook die kunnen worden gerangschikt om of uit te leggen

verwoorden hoe we ons voelen,

omdat we zoveel meer voelen dan we ooit zouden kunnen uiten,

omdat elke keuze die we maken ons verder van onze vaders brengt.

En de aard van lange afstand neemt nooit de moeite om dat uit te leggen '

Ik mis je' betekent vóór en vooral anderen.

Mis je zoals we de grootmoeders met Alzheimer missen wier levens op elkaar lijken

de ontbrekende clou naar one-liners.

Dus wacht.

En als ze je eindelijk aankijkt, alsof ze naar je op zoek was,

ga staan ​​en maak geluid zodat ze weet dat jij ook aan het kijken was.

Zeg tegen haar: "Godzijdank heb ik je gevonden."

Of je het nu weet of niet, je maakte deel uit van haar blauwdruk.

Ze had bloed als een vuursteen dat je vader of moeder in deze vlam deed ontbranden en

Jij,

alsof ze moeten branden, of je het nu leuk vindt of niet, maar je hebt geschenken gekregen.

Je hebt luchtpijpen die orkanen huisvesten, overstromingen aderen die pompen.

Ik ben niet de eerste die het zegt: "Verzamel rozenknoppen nu het nog kan,

Old Time is nog steeds een vlucht: en dezelfde bloem die vandaag lacht.

Morgen zal sterven.

«Elke nieuwe verjaardagskaars die je uitblaast, probeert het je alleen maar te vertellen

dat elke doorbraak die je maakt je alleen maar dichter bij de dag brengt dat je

ouders moeten de veerman betalen voor een ritje naar de andere kant van de rivier en

je zult er op een dag alleen voor staan.

Maar je draagt ​​een blauwdruk bij je, een hint dat je geschiedenis altijd zal zijn

met jou,

dat jij de doorbraak van je ouders was.

Je bloed zal de gekke lijm zijn die je bij elkaar houdt op de uiteindelijke dag

wanneer je alleen moet staan.

Ze staan ​​​​en maken bergen jaloers op hoeveel je bent gegroeid.