Innocence - Saul Williams

You could be the president and pop that, pop that

Enter the establihment and warn that, warn that

Take that, give it up

I was a young boy

From the suburbs

Playing with gun toys

In an old church

Question how I learned to see

Angels in the skies

Was it the calm voice

From the outskirts

Was it the clear voice

Through the whispers

Contemplative misery

Angelic demise

You could be the president, now pop that, pop that

Enter the establihment to warn that, warn that

Take that, give it up

It was a young day

In an old world

Digital Pompeii

Question how I learned to see

Beyond the disguise

You could be the president, now pop that, pop that

Enter the establihment to warn that, warn that

Take that, give it up

Presidential, presidential

Let’s make this day complete

I rose to find the setting sun is stone beneath my feet

And as I stepped beyond that stone and it stayed in its place

I felt a new warmth taking shape from deep in hidden space

I do not breathe the same

My chest is a cathedral

My ribcage frames stained glass

The story on each panel says new suns are rising fast

And my means have more precision and my needs are fueled by waste

And I’m channeling an alchemy that smells just like it tastes

And the depths that I am reaching are the heights that I’ve foreseen

And the people give to nature what was taken from the sea

And the children slowly gathered

None of them had ever seen

None of them haved dared imagine how their lives look from a dream

There’s no other way around this

It’s internal, buried deep

Beneath labyrinthine thought tunnels where the questions pile in heaps

Heaped upon that is a mystery, heaped upon that is a plan

Heaped upon that, the simplicity of a river through the land

And the cows around that river do not graze into the sea

They are inland bred and treasured through their own complicity

And the answers are apparent;

difference is all the same

I’m a whale of deepest regions where the ocean floor’s aflame

And the source of this great fire is internal;

buried deep

The blood of stars configure in volcanic memory

They push beyond the surface, they push upward and out

From the depths of our great sorrows to the pucker of a mouth

Kiss, kiss, kiss

Another century

Kiss, kiss, kiss

Another year

Kiss, kiss, kiss

Another speech

He’s kissed, kissed, kissed

To disappear

And we’ve kissed across a threshold to our present state of mind

Where our feelings fry from memories that rest behind the eye

And our dreams are deep polluted by such tragedies of wealth

And the fish forget they’re swimming and their fins morph into tails

And the truth like evolution is evolving as it fails

To keep up with the demands of this modern space and sea

And the skyline of this city are the whales we used to be

And I feel these kids around me as I’m perched on sandy shore

And they’re touching me and asking me if I’d like some water or if I’m already

dead

So I open up my eye and I’m staring through an arid wind at a white whale’s in

the sky

And I notice how they are floating and I wonder if they see

Distant cousins in the world beneath where skies are very deep

Je zou de president kunnen zijn en dat knallen, knallen dat

Ga het etablissement binnen en waarschuw dat, waarschuw dat

Neem dat, geef het op

Ik was een jonge jongen

Van de buitenwijken

Spelen met wapenspeelgoed

In een oude kerk

Vraag me af hoe ik heb leren zien

Engelen in de lucht

Was het de kalme stem?

Van de buitenwijken

Was het de heldere stem?

Door het gefluister

Contemplatieve ellende

engelachtige ondergang

Je zou de president kunnen zijn, pop dat, pop dat

Voer het etablissement in om te waarschuwen dat, waarschuw dat

Neem dat, geef het op

Het was een jonge dag

In een oude wereld

Digitaal Pompei

Vraag me af hoe ik heb leren zien

Voorbij de vermomming

Je zou de president kunnen zijn, pop dat, pop dat

Voer het etablissement in om te waarschuwen dat, waarschuw dat

Neem dat, geef het op

presidentieel, presidentieel

Laten we deze dag compleet maken

Ik stond op om te ontdekken dat de ondergaande zon steen onder mijn voeten is

En toen ik voorbij die steen stapte en hij op zijn plaats bleef

Ik voelde een nieuwe warmte vorm krijgen van diep in de verborgen ruimte

Ik adem niet hetzelfde

Mijn borst is een kathedraal

Mijn ribbenkast lijsten glas in lood

Het verhaal op elk paneel zegt dat nieuwe zonnen snel opkomen

En mijn middelen zijn nauwkeuriger en mijn behoeften worden gevoed door afval

En ik channel een alchemie die ruikt zoals hij smaakt

En de diepten die ik bereik, zijn de hoogten die ik heb voorzien

En de mensen geven aan de natuur wat uit de zee is gehaald

En de kinderen verzamelden zich langzaam

Geen van hen had ooit gezien

Geen van hen had zich durven voorstellen hoe hun leven eruitziet vanuit een droom

Er is geen andere manier om dit te omzeilen

Het is intern, diep begraven

Onder labyrintische gedachtetunnels waar de vragen zich opstapelen

Daarop gestapeld is een mysterie, daarop gestapeld is een plan

Daarop gestapeld, de eenvoud van een rivier door het land

En de koeien rond die rivier grazen niet in de zee

Ze zijn in het binnenland gefokt en gekoesterd door hun eigen medeplichtigheid

En de antwoorden zijn duidelijk;

het verschil is allemaal hetzelfde

Ik ben een walvis van de diepste streken waar de oceaanbodem in vuur en vlam staat

En de bron van dit grote vuur is intern;

diep begraven

Het bloed van sterren vormt zich in het vulkanische geheugen

Ze duwen voorbij het oppervlak, ze duwen omhoog en naar buiten

Van de diepten van ons grote verdriet tot de rimpel van een mond

Kus kus kus

nog een eeuw

Kus kus kus

Nog een jaar

Kus kus kus

Nog een toespraak

Hij kuste, kuste, kuste

Verdwijnen

En we hebben een drempel overschreden naar onze huidige gemoedstoestand

Waar onze gevoelens bakken uit herinneringen die achter het oog rusten

En onze dromen zijn diep vervuild door zulke tragedies van rijkdom

En de vissen vergeten dat ze zwemmen en hun vinnen veranderen in staarten

En de waarheid zoals evolutie evolueert zoals het faalt

Om te voldoen aan de eisen van deze moderne ruimte en zee

En de skyline van deze stad zijn de walvissen die we vroeger waren

En ik voel deze kinderen om me heen terwijl ik op de zanderige kust zit

En ze raken me aan en vragen me of ik wat water wil of dat ik dat al doe

dood

Dus ik open mijn oog en ik staar door een dorre wind naar een witte walvis in

de lucht

En ik zie hoe ze zweven en ik vraag me af of ze het zien

Verre neven in de wereld beneden waar de lucht erg diep is