Till We Meet Again - Samael

To those whom I miss,

And to those would miss me Life is short, but long in the living

Going forth on the uncertain paths of the future

Seeking an outlet, a path, in vain

There where that tunnel so familiar

And that wall banishing the light

Stifling forever the hope of a better day

Curs"d be she who gave me birth

Prisoner of life, I await my deliverance

I am weary of the struggle for chimeras

Of sensing the weight of time, past and future

I began my descent as from that first day

This night shall be mine, that of the great leap

There will be a war, a key, a door

Faced with the dilemma of the cord

Short are the paths which lead me to the tomb

Drunk with eternity I topple the chair beneath my feet

The phobia of the infinite is speedily replaced by darkness

This profound and absolute darkness

Which I have dreamed of for so long

Aan degenen die ik mis,

En voor degenen die me zouden missen, is het leven kort, maar lang in het leven

Voortgaan op de onzekere paden van de toekomst

Tevergeefs zoeken naar een uitlaatklep, een pad

Daar waar die tunnel zo vertrouwd was

En die muur die het licht verdrijft

Voor altijd de hoop op een betere dag verstikken

Vervloekt zou zij zijn die mij heeft bevallen

Gevangene van het leven, ik wacht op mijn verlossing

Ik ben de strijd om hersenschimmen beu

Van het voelen van het gewicht van tijd, verleden en toekomst

Ik begon mijn afdaling vanaf die eerste dag

Deze nacht zal de mijne zijn, die van de grote sprong

Er zal een oorlog zijn, een sleutel, een deur

Geconfronteerd met het dilemma van het snoer

Kort zijn de paden die me naar het graf leiden

Dronken van de eeuwigheid tuimel ik de stoel onder mijn voeten

De fobie van het oneindige wordt snel vervangen door duisternis

Deze diepe en absolute duisternis

Waar ik al zo lang van droom