Crown - Samael

If eyes are the mirror of the soul

You will find in mine the scorn and apathy

You will read my hatred as in a curs’d book

You will see yourself as I see you

It is a mirror sombre and opaque

Which protects me, which stifles me

A great ditch around the heart

Which rejects, which estranges me

There is a world in my head

A dead world where nothing lives

And it is there I am, too far

Far too far to be rejoined

A crown of thorns is still a crown

I am a king in a kingdom of suffering

I have taken my time to reach this stage

I have taken pains to torture myself

To descend, to descend

Into pain, I exist

And if my brain is numbed

The thorn in my flesh

Can overcome apathy

There is glory in humiliation

A throne to be taken, a crown to win

I have no more tears

And my smile has lost its brilliance

I have forgotten who I was

I have killed my emotions

Crushed, empty, weary

Always standing, I am a tree

Awaiting the lightning

Als ogen de spiegel van de ziel zijn

Je zult in de mijne de minachting en apathie vinden

Je zult mijn haat lezen als in een vervloekt boek

Je zult jezelf zien zoals ik jou zie

Het is een sombere en ondoorzichtige spiegel

Wat me beschermt, wat me verstikt

Een grote sloot om het hart

Wat afwijst, wat mij vervreemdt

Er is een wereld in mijn hoofd

Een dode wereld waar niets leeft

En daar ben ik, te ver

Veel te ver om weer lid te worden

Een doornenkroon is nog steeds een kroon

Ik ben een koning in een koninkrijk van lijden

Ik heb mijn tijd genomen om dit stadium te bereiken

Ik heb moeite gedaan om mezelf te martelen

Om af te dalen, om af te dalen

In pijn, besta ik

En als mijn hersenen verdoofd zijn

De doorn in mijn vlees

Kan apathie overwinnen

Er is glorie in vernedering

Een troon om te worden ingenomen, een kroon om te winnen

Ik heb geen tranen meer

En mijn glimlach heeft zijn glans verloren

Ik ben vergeten wie ik was

Ik heb mijn emoties gedood

Verpletterd, leeg, vermoeid

Altijd staand, ik ben een boom

In afwachting van de bliksem