Mond - Reverie

In der Nacht geh ich meiner Wege,

gilt mein Blick dem Himmelszelt.

Weit dort oben ziehn sich träge

helle Wolken durch die Welt.

So geheimnisvoll, erhaben,

ungerührt und herrisch thront

über irdischem Verstehen

seine Majestät, der Mond.

Unter seinem bleichen Lichte,

in der Erde dunklem Tal,

fließt die menschliche Geschichte,

siechend, nichtig und banal.

Doch durch ihn wirst sie erhoben,

da Magie ihm innewohnt.

Er allein kann sie erleuchten,

seine Majestät, der Mond.

Von allen Wundern trägt mich

keines weiter als der Mond.

Er birgt mein Leben und mein Leid.

Erst in der Nacht offenbart sich

die Macht, die ihm innewohnt.

Verbirgt er sich, herrscht Dunkelheit.

Wenn alles dunkel scheint,

der Himmel Tränen weint,

wenn all das Licht ertrinkt,

im Tränenmeer versinkt;

in diesem Augenblick

schau ich zu ihm zurück!

's Nachts ga ik mijn gang

mijn blik is gericht op de hemel.

Ver daarboven zijn traag

heldere wolken door de wereld.

Zo mysterieus, subliem,

troont onbewogen en heerszuchtig

boven aards begrip

zijne majesteit de maan.

onder zijn bleke licht,

in de donkere vallei van de aarde,

stroomt menselijke geschiedenis,

wegkwijnend, ijdel en banaal.

Maar door hem zijn ze verheven,

omdat er magie in zit.

Hij alleen kan haar verlichten,

zijne majesteit de maan.

Van alle wonderen draag mij

niet verder dan de maan.

Hij houdt mijn leven en mijn lijden vast.

Het openbaart zich pas 's nachts

de kracht die in hem woont.

Als hij zich verbergt, heerst duisternis.

Als alles donker lijkt

de hemel huilt tranen

wanneer al het licht verdrinkt

zinken in een zee van tranen;

op dit moment

Ik kijk hem aan!