Abgrund - Reverie

Wir waren lange Jahre fort.

Wir zogen aus, die Welt zu sehn

und die Gefahren zu bestehn,

die uns ereilten Ort für Ort.

Ja, wir erklommen jeden Baum,

und wir durchschritten jedes Tal,

erlebten Grausamkeit und Qual,

doch auch so manchen schönen Traum.

Wir zogen aus, um dieses Leben zu verstehn.

Das Gute wie das Böse haben wir gesehn.

Wir folgten immerzu den Launen der Natur.

Durch Höhen und durch Tiefen trieb uns unser Schwur.

Wir streiften lange Zeit umher.

Wir untersuchten jeden Stein,

und inspizierten alles Sein.

Nicht selten war der Weg uns schwer.

Ja, wir verfolgten jeden Strom,

wir machten halt an jeder Au.

War die Natur auch noch so rau,

Erkenntnis reichte uns als Lohn.

Bis an den Abgrund!

Der Abgrund tat sich vor uns auf,

so unergründlich tief!

So dass uns war, als ob er uns

mit sanfter Stimme rief!

Uns anzulocken, uns hinabzuziehn

hat er versucht!

Nur noch im allerletzten Augenblick

gelang uns doch die Flucht!

We waren vele jaren weg.

We gingen eropuit om de wereld te zien

en de gevaren te doorstaan

die ons plaats voor plaats inhaalde.

Ja, we klommen in elke boom

en we doorkruisten elke vallei

wreedheid en pijn ervaren,

maar ook enkele mooie dromen.

We gingen op weg om dit leven te begrijpen.

We hebben het goede en het slechte gezien.

We volgden altijd de grillen van de natuur.

Onze eed dreef ons door ups en downs.

We hebben lang rondgezworven.

We onderzochten elke steen

en inspecteerde al het wezen.

Het pad was vaak moeilijk voor ons.

Ja, we hebben elke stroom getraceerd

we stopten bij elke Au.

Ook al was de natuur zo ruig,

Kennis was voor ons genoeg als beloning.

Naar de afgrond!

De afgrond ging voor ons open

zo onpeilbaar diep!

Zodat we het gevoel hadden dat hij ons was

riep met zachte stem!

Om ons naar beneden te lokken, om ons naar beneden te trekken

heeft hij geprobeerd!

Pas op het allerlaatste moment

we zijn erin geslaagd te ontsnappen!