Endless Journey - Pulley

I am tired and confused, i don’t know what to do

I can’t stomach this pain any longer, life is at a crossroad

Which way do i go?

i can’t make a decision for the life of me

Losing my bout with this life, no doubt

Or am i really… just succeeding?

I’m a afraid of getting older

I feel it getting colder just please don’t give me eternity

Follow me on my wasted journey

I got two ways i can bring you down

One’s for leaving, two’s for staying, either way

Don’t you ever learn from your own interpreter

That a lifestyle is begging for mercy

I can’t understand when it’s all in my hands

I don’t see it, i don’t feel it.

as long as i remember

I will always treasure those times that i actually felt happy

But for now i stand proud and never speak loud

And hide all my insecure feelings

Falling prey to your own bad habit

You realize it’s time to get out, happy now, but not quite

I’m just a little too tired right now

Falling prey, falling prey, don’t follow me

Frozen feelings have always been your being

But the guilt always finds a way in

Not a tear flows through, not a thought

Not a sound.

and numbness overwhelms me solo

Now i can only reach out for a stray flyer

On my high wire and from the ground to the air

It goes totally unnoticed

Isn抰 it just like that… so typical

Ik ben moe en verward, ik weet niet wat ik moet doen

Ik kan deze pijn niet langer verdragen, het leven staat op een kruispunt

Welke kant ga ik op?

ik kan geen beslissing nemen voor het leven van mij

Het verliezen van mijn gevecht met dit leven, geen twijfel

Of slaag ik echt... gewoon?

Ik ben bang om ouder te worden

Ik voel dat het kouder wordt, geef me alsjeblieft niet de eeuwigheid

Volg mij op mijn verspilde reis

Ik heb twee manieren waarop ik je naar beneden kan halen

Eén om te vertrekken, twee om te blijven, hoe dan ook

Leer je nooit van je eigen tolk?

Dat een levensstijl smeekt om genade

Ik kan niet begrijpen wanneer het allemaal in mijn handen is

Ik zie het niet, ik voel het niet.

zolang ik me herinner

Ik zal altijd die momenten koesteren dat ik me echt gelukkig voelde

Maar voor nu sta ik trots en spreek ik nooit hardop

En verberg al mijn onzekere gevoelens

Ten prooi vallen aan je eigen slechte gewoonte

Je realiseert je dat het tijd is om eruit te komen, gelukkig nu, maar niet helemaal

Ik ben nu gewoon een beetje te moe

Vallende prooi, vallende prooi, volg mij niet

Bevroren gevoelens zijn altijd je wezen geweest

Maar het schuldgevoel vindt altijd een weg naar binnen

Er stroomt geen traan door, geen gedachte

Geen geluid.

en gevoelloosheid overweldigt me solo

Nu kan ik alleen nog maar contact opnemen voor een verdwaalde flyer

Op mijn hoge draad en van de grond naar de lucht

Het gaat volledig onopgemerkt

Is het niet zo... zo typisch?