Perlenfischer - Puhdys

Morgens fahr’n sie hinaus.

Blieben lieber zu Haus.

Doch das Meer ruft.

Perlen reifen im Meer.

Doch sie schlafen versteckt.

Wo kühl das Wasser sie umgibt.

Wo Neonaugen glühn.

Wenn sie den Wellen müde entsteigen,

hält eine Perle die Hand.

Wenn auch ihr Leuchten nicht ihnen gehört,

sie tragen sie stolz an Land.

Wie ein Mantel aus Blei schließt die Tiefe sie ein.

Doch das Meer ruft.

Ihre Messer sind scharf.

Aber scharf auch die Angst.

Sie lauert unter jedem Stein.

Will stärker als sie sein.

Wenn sie den Wellen müde entsteigen,

hält eine Perle die Hand.

Wenn auch ihr Leuchten nicht ihnen gehört,

sie tragen sie stolz an Land.

Ze gaan 's ochtends naar buiten.

Blijf liever thuis.

Maar de zee roept.

Parels rijpen in de zee.

Maar ze slapen verborgen.

Waar koel het water hen omringt.

Waar neonogen gloeien.

Als ze de golven beu zijn,

houdt een parel in zijn hand.

Zelfs als hun gloed niet van hen is,

ze dragen ze trots aan wal.

De diepte omsluit hen als een mantel van lood.

Maar de zee roept.

Je messen zijn scherp.

Maar ook de angst.

Ze schuilt onder elke steen.

Wil sterker zijn dan zij.

Als ze de golven beu zijn,

houdt een parel in zijn hand.

Zelfs als hun gloed niet van hen is,

ze dragen ze trots aan wal.