Doch die Gitter schweigen - Puhdys

Er dachte nur an das ganz große Ding

Doch die Gitter schweigen

Und er glaubte daran, dass es ihm gelingt

Das ganz große Ding

Das Leben ist kurz und der Tod viel zu lang

Doch die Gitter schweigen

Was ich brauche, nehme ich mir war sein Gesang

Sein Gesang

Und er gab sich brutal, für ihn zählte nur Geld

Doch die Gitter schweigen

Er wurde ganz klein, als man ihn dann gestellt

Nun sitzt er und heult sich die Augen fast aus

Doch die Gitter schweigen

Er weiß, was er macht, kommt er wieder raus

Kommt er erst wieder raus

Er dachte nur an das ganz große Ding

Doch die Gitter schweigen

Weil er glaubte, dass damit sein Leben anfing

Damit sein Leben anfing

Die falschen Freunde sind längst passé

Doch die Gitter schweigen

Und denkt er daran, dann tut es ihm weh

Ja dann tut es ihm weh

Hij dacht alleen aan het grote ding

Maar de tralies zijn stil

En hij geloofde dat hij zou slagen

Het grote ding

Het leven is kort en de dood is veel te lang

Maar de tralies zijn stil

Wat ik nodig heb, neem ik voor mezelf, is zijn zang

zijn zang

En hij was brutaal, alleen geld telde voor hem

Maar de tralies zijn stil

Hij werd erg klein toen hem werd gevraagd

Nu zit hij en huilt hij bijna zijn ogen uit

Maar de tralies zijn stil

Hij weet wat hij doet, hij komt er weer uit

Komt hij als eerste naar buiten?

Hij dacht alleen aan het grote ding

Maar de tralies zijn stil

Omdat hij geloofde dat zijn leven ermee begon

Zodat zijn leven begon

Valse vrienden zijn allang weg

Maar de tralies zijn stil

En als hij erover nadenkt, doet het hem pijn

Ja, dan doet het hem pijn