Rambling On - Procol Harum

Our local picture house was showing a batman movie

You see this guy fly up in the sky, thought to myself, 'why shouldn’t i?'

So i bought a pair of wings, went up upon a wall

I was about to jump into the air when a guy from the street called

He said, 'hey wait a minute!

don’t you realize the danger?

What do you think you are, some kind of angel?'

I considered for a minute, realized he spoke the truth.

For the barbells on my eyelids only emphasised my youth

And the sawdust in my plimsolls means the same to him as me But that’s neither here nor further, so i spoke considerately

'now if you understand just what i’m trying to say,

Whatever you do, don’t grin, you’ll give the game away!'

By now a crowd had gathered and it seemed that all was lost

In the anger of the moment i had diced with death and lost

It seemed to me the time was right so i burst into song

In the anger of the moment the crowd began to sing along

I could not see a way out of this predicament

Just then a breeze came through the trees and up in the air i went

I must have flown a mile, or maybe it was eight

Thought to myself pretty soon i’d hit the golden gates

Just then a passing bird for no reason i could see

Took a peck at my wings and that was the end of me

I went down, hit the ground faster than the speed of sound

Luckily i broke no bones only tore my underclothes

In ons lokale fotohuis was een batmanfilm te zien

Je ziet deze man in de lucht vliegen, dacht bij mezelf: 'waarom zou ik niet?'

Dus ik kocht een paar vleugels, ging op een muur

Ik stond op het punt in de lucht te springen toen een man van de straat belde:

Hij zei: 'Hé, wacht even!

besef je het gevaar niet?

Wat denk je dat je bent, een soort engel?'

Ik dacht even na en realiseerde me dat hij de waarheid sprak.

Want de halters op mijn oogleden benadrukten alleen mijn jeugd

En het zaagsel in mijn gympen betekent hetzelfde voor hem als ik Maar dat is niet hier of verder, dus ik sprak attent

'Als je nu begrijpt wat ik probeer te zeggen,

Wat je ook doet, grijns niet, je geeft het spel weg!'

Inmiddels had zich een menigte verzameld en het leek erop dat alles verloren was

In de woede van het moment dat ik dood was en verloren had

Het leek me dat de tijd rijp was, dus barstte ik in een lied uit

In de woede van het moment dat het publiek begon mee te zingen

Ik zag geen uitweg uit deze hachelijke situatie

Op dat moment kwam er een briesje door de bomen en omhoog in de lucht ging ik

Ik moet een mijl hebben gevlogen, of misschien was het acht

Ik dacht al snel dat ik de gouden poorten zou raken

Op dat moment een passerende vogel zonder reden dat ik kon zien

Nam een ​​kus op mijn vleugels en dat was het einde van mij

Ik ging naar beneden, raakte de grond sneller dan de snelheid van het geluid

Gelukkig brak ik geen botten alleen scheurde ik mijn ondergoed