Precz z moich oczu - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Precz z moich oczu!

Posłucham od razu!

Precz z mego serca!

I serce posłucha

Precz z mej pamięci!

Nie!

Tego rozkazu

Moja i twoja pamięć nie posłucha

Jak cień tym dłuższy gdy padnie z daleka

Tym szerzej koło żałobne roztoczy

Tak moja postać, im dalej ucieka

Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy

Na każdym miejscu i o każdej dobie

Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił

Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie

Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił

Czy zadumana w samotnej komorze

Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę

Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze

Śpiewałam jemu tę samą piosenkę

Czy grając w szachy, gdy pierwszymi ściegi

Śmiertelna złowi króla twego matnia

Pomyślisz sobie: tak stały szeregi

Gdy się skończyła nasza gra ostatnia

Czy to na balu w chwilach odpoczynku

Siedziesz, nim muzyk tańce zapowiedział

Obaczysz próżne miejsce przy kominku

Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział

Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem

Stargane ujrzysz kochanków nadzieje

Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem

Pomyślisz sobie: ach!

to nasze dzieje…

A jeśli autor po zwilej próbie

Parę miłosną na ostatek złączył

Zagasisz świece i pomyślisz sobie:

Czemu nasz romans tak się nie zakończył?

Wtem błyskawica nocna zamigoce:

Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza

I puszczyk z jękiem w okno zatrzepioce …

Pomyęlisz sobie, że to moja dusza

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie

Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił

Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie

Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił

Verdwijn uit mijn zicht!

Ik ga meteen luisteren!

Weg uit mijn hart!

En het hart zal luisteren

Weg uit mijn geheugen!

Niet!

Deze volgorde

Mijn geheugen en dat van jou zullen niet luisteren

Als een schaduw, hoe langer hij van een afstand valt

Hoe breder het rouwmijtwiel

Ja, mijn karakter, hoe verder het wegrent

Met deze dikkerd wordt je geheugen donkerder

Elke plaats en elke dag

Waar ik met je huilde, waar ik met je speelde

Overal en altijd zal ik bij je zijn

Want ik heb overal een stukje van mijn ziel achtergelaten

Of peinzend in een eenzame kamer

Je nadert de harp met een onbedoelde hand

Je zult het onthouden: net op dit moment

Ik zong hetzelfde liedje voor hem

Was aan het schaken toen de eerste steken

Mortal zal de koning van je strik vangen

Je zult denken: zo waren de gelederen

Toen ons spel afgelopen was, de laatste

Is het op het schoolbal in momenten van rust?

Je zit voordat de muzikant de dansen aankondigt

Je ziet een lege plek bij de open haard

Je zult denken: hij zat daar bij mij

Wil je het boek meenemen, waar met een droevige zin?

Stargane, je zult de hoop van geliefden zien

Met een diepe zucht het boek opgevouwen

Je zult denken: ah!

dit is onze geschiedenis...

En als de auteur na lang proberen

Hij voegde zich eindelijk bij het liefdespaar

Doe de kaarsjes uit en denk:

Waarom eindigde onze romance niet zo?

Toen flitste de nachtelijke bliksem:

Een droge peer ritselt in de tuin

En de uil met een kreun bij het raam zal fladderen ...

Je zult denken dat het mijn ziel is

Ja, op elke plaats en elke dag

Waar ik met je huilde, waar ik met je speelde

Overal en altijd zal ik bij je zijn

Want ik heb overal een stukje van mijn ziel achtergelaten