Storstadsidyll - Petter, Håkan Hellström

En storstadsidyll har också sina baksidor

Det här e min reflektion

Mina steg bär mig fram genom cementklädda golv, fuktig betong

En sönderslagen vaktkur på en övergiven perrong

Inga steg, ingen gång, varken sus eller sång

En gammal själ har byggt ett tillfälligt hus av en kartong

Med några tidningar som skydd för o hålla upp temperaturen

Neonljuset värmer tunnelbanestrukturen

Känner trycket från tåget, det blåser mot pannan

Regnklädda vagnar glider in och sen stannar

Högt i lokalen hörs den sista signalen

När allt har försvunnit går jag ut på trottoaren

Längs betongblock, trasiga väggar och murbruk

70-talsinstitution med stora sjukhus

Korthus av sten, men som e byggda på sand

Packa ihop oss i en hög, så vi kan bo på varann

Samma gråton, jag vandrar i en gråzon

Timmar drar mig fram, det pumpar stad i mina ådror

Luften e tung, bitter smak i min mun

Och i den fulaste miljön finns en vacker slum

När solen står som högst kan jag skymta det vackra

Men precis när dom blottar sig, försvinner dom sakta

E så vackert där, mycket att titta på

E så vackert där

E så vackert där, mycket att titta på

E så vackert där

Men man ser skiten med

Jag stannar till och ser blåljus, en ensam siren som står och tjuter

Parkbänk, tomglas bland trötta suputer, men månen e död

Inget nytt under solen, alla jagar sitt bröd

Stan som levde så fritt känns obehaglig och död

Gata upp och ner, det e samma saker jag ser

Från trängsel, trafik, bort till tomma kvarter

Gatlyktor blänker, känner fukten från smog

Tomma ansikten som möts, halva landet utan jobb

Det e ett system fyllt med regler, byggt på disciplin

Där bara få ser en seger, resten sliter som svin

Det e som Cheops pyramid för dom som tolkar det rätt

Inget för 40-talister som holkade fett

Där finns prestige, attityd, det e sjuk mentalitet

Ingen flis och det svider utan likviditet

Här finns kärlek och smek, barnasinne och lek

Men också sanningens ord, här finns lögner och svek

Så hårt men så mjukt, så fult men så vackert

Det e så svårt o stå ut, plus jag pallar inte snacket

Och när solen står som högst kan jag inte se det jag brukar

Och jag njuter varje stund och sekund som jag slukar

E så vackert där, mycket att titta på

E så vackert där

E så vackert där, mycket att titta på

E så vackert där

Men man ser skiten med

Var jag än går

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

Men man ser skiten med, en storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

En storstadsidyll

Men man ser skiten med

Een grootstedelijke idylle heeft ook zijn nadelen

Dit is mijn reflectie

Mijn stappen dragen me door met cement beklede vloeren, vochtig beton

Een gebroken wachtkuur op een verlaten platform

Geen stappen, geen tijd, geen gesis of gezang

Een oude ziel heeft een tijdelijk huis gebouwd van karton

Met wat kranten als bescherming om de temperatuur op peil te houden

Het neonlicht verwarmt de metrostructuur

Voelt de druk van de trein, hij blaast tegen het voorhoofd

Met regen bedekte rijtuigen schuiven naar binnen en stoppen dan

Het laatste signaal klinkt luid in de kamer

Als alles verdwenen is, ga ik de stoep op

Langs betonblokken, gebroken muren en mortel

Jaren 70 instelling met grote ziekenhuizen

Kaarthuis van steen, maar zoals e gebouwd op zand

Pak ons ​​op een hoop, zodat we van elkaar kunnen leven

Dezelfde grijstint, ik loop in een grijze zone

Uren trekken me vooruit, het pompt stad in mijn aderen

De lucht is zwaar, bittere smaak in mijn mond

En in de lelijkste omgeving is een prachtige sloppenwijk

Als de zon op haar hoogst staat, kan ik een glimp opvangen van het mooie

Maar net als ze zich blootgeven, verdwijnen ze langzaam

E zo mooi daar, veel om naar te kijken

E zo mooi daar

E zo mooi daar, veel om naar te kijken

E zo mooi daar

Maar je ziet de shit

Ik stop en zie blauw licht, een eenzame sirene die staat te huilen

Parkbank, leeg glas tussen vermoeide suputer, maar de maan is dood

Niets nieuws onder de zon, iedereen jaagt op zijn brood

De stad die zo vrij leefde voelt zich ongemakkelijk en dood

Straat op en neer, het zijn dezelfde dingen die ik zie

Van congestie, verkeer, weg naar lege buurten

Straatlantaarns glinsteren, voel het vocht van smog

Lege gezichten ontmoeten elkaar, het halve land zonder baan

Het is een systeem vol regels, gebaseerd op discipline

Waar slechts enkelen een overwinning zien, zwoegen de rest als varkens

Het is als de Piramide van Cheops voor degenen die het correct interpreteren

Niets voor veertigers die dik zijn

Er is prestige, houding, de zieke mentaliteit

Geen chips en het prikt zonder liquiditeit

Hier is liefde en streling, kinderachtigheid en spel

Maar ook de woorden van waarheid, hier zijn leugens en verraad

Zo hard maar zo zacht, zo lelijk maar zo mooi

Het is zo moeilijk om op te staan, en ik sta niet tegen praten

En als de zon op zijn hoogst staat, kan ik niet zien wat ik gewoonlijk doe

En ik geniet van elk moment en elke seconde die ik verslind

E zo mooi daar, veel om naar te kijken

E zo mooi daar

E zo mooi daar, veel om naar te kijken

E zo mooi daar

Maar je ziet de shit

Waar ik ook ga

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Maar je ziet de shit, een grote stad idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Een grootstedelijke idylle

Maar je ziet de shit