Narzeczony - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Wiatr zaszumiał między krzewy

Nie w czas, nie w czas, koniu!

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Czy nie widzisz tam nad lasem

Tego kruków stada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

«Gdzieżeś, gdzieżeś, dziewczę, hoże?

Czemuż nie wybieży?»

«Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?

Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?»

«O, puszczajcie!

Żal mnie tłoczy

Niech zobaczę onę:

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?»

«Gdy usłyszy me wołanie

Płacz mój nad swą głową

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!»

De wind ruiste tussen de struiken

Niet op tijd, niet op tijd, paard!

Niet op tijd, jongen met zwarte wenkbrauwen

Je vliegt hier op het terrein

Niet op tijd, jongen met zwarte wenkbrauwen

Je vliegt hier op het terrein

Kun je daar niet over het bos kijken?

Deze zwerm raven?

Soms gaat het rond als het vliegt

En weer in het bos vallen?

Soms gaat het rond als het vliegt

En weer in het bos vallen?

«Waar ben je, waar ben je, o maagd?

Waarom niet kiezen? »

"Hoe, hoe kan hij weglopen?"

Wanneer ligt het in het graf?

Hoe, hoe kan hij weglopen?

Wanneer is hij in het graf? »

«O, laat los!

Ik heb medelijden met mezelf

Laat me haar zien:

Zijn stervende mooie ogen

Ze draaide zich naar mij?

Zijn stervende mooie ogen

Ze draaide zich naar mij? »

«Als hij mijn kreet hoort

Mijn huil boven mijn hoofd

Misschien zal hij opstaan ​​uit de kist

Hij gaat weer leven!

Misschien zal hij opstaan ​​uit de kist

Hij gaat weer leven! »