Bluefisk - Misanthrop

Kurz vorm Abheben bin ich kurz vorm Abdrehen

Und das nur, weil ich Deiner Spur gedanklich nachgehe

Ich kann’s sehen, obwohl ich ohne Brille beinah blind bin

Es war Balsam für die Seele, für mein Herz fast reiner Irrsinn

Du wirst mich nie rappen hören, doch ich versuch Dir zu erklären

Wie sehr diese Erinnerungen mich befreien und beschweren

Ich kenne nichts von Dir, nicht mal ein bisschen ungefähr

Und jetzt gibt’s keinen Weg zurück, alle Türen zugesperrt

Bluefisk, Du bist die Muse meiner Musik, die mich verwundert und küsst

Der Wechsel meiner Tapete, Du bist alles und nichts

Kein Feuerwerk, eine Rakete traf mich, schuf mich neu

Aber vermutlich bringt das gar nichts, weil ich immer noch konfus bin

Scheu und schüchtern waren wir erst im Dunkeln mutig

Doch in den Armen Cupids fragt man nicht ob’s gut ist

Hier zähle ich nicht zu Asketen und vermeide tunlichst

Von Magneten zu reden, denn die gehen auf Entfernung nicht

Ich wär' nur wenig glücklich, wenn ich sagen könnt' wie sehr ich’s bin

Du bezauberst mich wie eine Sagenwelt, so dass ich Shakespeare bring'

Ich träumte den Sommernachtstraum, legte mich hin

Und geb' ihn wieder statt zu deuten, damit ich ehrlich bin

Du wirst kein Wort verstehen, vielleicht weil Du woanders bist

Vielleicht weil Du es anders siehst, oder von woanders bist

Vielleicht weinst Du so wie ich jede/um Mitternacht, nur woran es liegt

Weißt Du offenbar kaum, denn es liegt ferner als Korallenriffs

Mein Hirn ist mit Sonderbarem angefüllt

Trotz aller Kommentare ist mein Inneres nicht abgekühlt

Offene Arme haben sich noch nie enger angefühlt

Als hätte ich ohne Wachs die Sirenen angebrüllt

Wäre ich abgebrüht, würd mich der Schmerz nicht so zerfressen

Und es täte nicht so weh, zu wissen, dass wir uns vergessen

Selbst Deinen Umrissen kann ich mich jetzt nicht mehr öffnen

Ich bin am Boden, weil wir uns erst als Tote wieder treffen

Als Verfasser dieser Ode, notier' man meine Traurigkeit

Die mich jederzeit begleitet, wenn auch die Sonne auf mich scheint

Dem Plan meines Glücks fehlt leider die Genauigkeit

Weshalb er unvollendet mit dem Weltfrieden die Aussicht teilt

Ich will schreien, doch ich schweige, ich will lachen, doch ich weine

Deklamiere tagelang «Aber ach» wie Heine

Doch wieder an der Wegscheide, würd' ich mich nicht umentscheiden

Denn hat man hat wenige Erlebnisse, die auch im Dunkeln bleiben/scheinen

Es verschafft dem überängstlichen eine relationale Blaupause

Falls irrationale Zweifel auftauchen

Nun heißt es auftauen, so kommt Grün in meine blauen Augen

Ich will tollkühn nach dem übermächtigen ausschauen

Um zu vermeiden, dass mich die Liebe vernichtet

Mach' ich nächtliche Experimente mit Liebesgedichten

Ich mag gleich den Capulets ein Denkmal der Liebe errichten

Und währenddessen dreht sich das Karussell der Liebesgeschichten

Kort voor het opstijgen sta ik op het punt om weg te draaien

En dat is alleen maar omdat ik mentaal je spoor volg

Ik kan het zien, ook al ben ik bijna blind zonder bril

Het was balsem voor de ziel, bijna pure waanzin voor mijn hart

Je zult me ​​nooit horen rappen, maar ik zal het proberen uit te leggen

Hoeveel deze herinneringen me bevrijden en belasten

Ik weet niets over jou, zelfs niet een klein beetje

En nu is er geen weg meer terug, alle deuren op slot

Bluefisk, jij bent de muze van mijn muziek die me verbaast en kust

De verandering van mijn behang, jij bent alles en niets

Geen vuurwerk, een raket raakte me, herschapen me

Maar het zal waarschijnlijk geen goed doen, want ik ben nog steeds in de war

Verlegen en verlegen, we waren alleen dapper in het donker

Maar in Cupido's armen vraag je niet of het goed is

Hier ben ik niet een van de asceten en vermijd het zoveel mogelijk

Over magneten gesproken, want die werken niet op afstand

Ik zou maar een beetje blij zijn als ik kon zeggen hoeveel ik ben

Je betovert me als een wereld van legendes, zodat ik Shakespeare meeneem

Ik droomde een midzomernachtsdroom, ga liggen

En geef het terug in plaats van te interpreteren, dus ik ben eerlijk

Je begrijpt er geen woord van, misschien omdat je ergens anders bent

Misschien omdat jij het anders ziet of ergens anders vandaan komt

Misschien huil je net als ik elke middernacht, gewoon daarom

Kennelijk weet je het nauwelijks, want het is verder weg dan koraalriffen

Mijn brein zit vol met vreemde dingen

Ondanks alle opmerkingen is mijn hart niet bekoeld

Open armen hebben nog nooit zo strak gevoeld

Alsof ik zonder wax tegen de sirenes zou hebben geschreeuwd

Als ik een harde neus had, zou de pijn me niet zo opeten

En het zou niet zo erg zijn om te weten dat we elkaar vergeten

Ik kan mezelf niet eens meer openstellen voor je contouren

Ik ben down omdat we elkaar pas weer ontmoeten als we dood zijn

Let als de auteur van deze ode op mijn verdriet

Die mij altijd vergezelt, ook als de zon op mij schijnt

Helaas mist het plan van mijn geluk precisie

Daarom deelt hij onvoltooid het vooruitzicht met wereldvrede

Ik wil schreeuwen maar ik zwijg, ik wil lachen maar ik huil

Ik bracht dagen door met het declameren van "Maar oh" zoals Heine

Maar nogmaals op het kruispunt, ik zou niet van gedachten veranderen

Want men heeft weinig ervaringen die ook in het duister blijven/verschijnen

Het biedt de overbezorgden een relationele blauwdruk

Als er irrationele twijfels ontstaan

Nu is het tijd om te ontdooien, dus groen komt in mijn blauwe ogen

Ik wil moedig zoeken naar de almachtige

Om te voorkomen dat liefde me kapot maakt

Ik maak nachtelijke experimenten met liefdesgedichten

Ik vind het leuk om een ​​monument van liefde op te richten, zoals de Capulets

En ondertussen draait de carrousel van liefdesverhalen