Pierre - Milva

Weißt du noch, als wir noch Kinder waren, wir zwei?

Du warst so anders, schienst oft einsam, verschloßen,

traurig und so schweigsam.

Damals.

Später dann gab es keinen, der sich gab so wie du.

Auf deine Art so seltsam weiblich, für einen Jungen viel zu weichlich.

Damals.

Pierre, als ich Dich heut Abend wiedersah,

warst du verlegen und dein Blick blieb stumm.

Sag: Warum?

Glaube mir, ich hab Dich gleich erkannt

heute Nacht.

Unter der Schminke kann ich sehen wie du versuchst zu Dir zu stehen.

Traurig.

Pierre, sag doch nicht zu Deinen Träumen nein,

nimm Dir die Freiheit, ganz Du selbst zu sein, FREI ZU SEIN!

Pierre, sag doch nicht zu Deinen Träumen nein,

nimm Dir die Freiheit, ganz Du selbst zu sein, frei zu sein.

Pierre…

Weet je nog toen we kinderen waren, wij tweeën?

Je was zo anders, leek vaak eenzaam, teruggetrokken,

verdrietig en zo stil.

Vroeger.

Later was er niemand die deed zoals jij.

Zo vreemd vrouwelijk op jouw manier, veel te zacht voor een jongen.

Vroeger.

Pierre toen ik je vanavond weer zag

je schaamde je en je blik bleef stil.

Zeg waarom?

Geloof me, ik herkende je meteen

vanavond.

Onder de make-up zie ik hoe je voor jezelf probeert op te komen.

Verdrietig.

Pierre, zeg geen nee tegen je dromen,

neem de vrijheid om jezelf te zijn, VRIJ TE ZIJN!

Pierre, zeg geen nee tegen je dromen,

neem de vrijheid om jezelf te zijn, om vrij te zijn.

Pierre...