Conversations - Michael Nesmith, The First National Band, Michael Nesmith And The First National Band

In a long and involved conversation with myself

I saw precious things come into view

And I pored through the files taken off my mental shelf

And dusted off some memories of you

Then I thought about the time when our affair was green

How the phoenix of our love first flapped its silken wings

All the urgency and passion

Of each new day as it happened

And how it all mellowed as it grew

I remembered the times when our laughter would explode

And how you would turn to hide your smile

And the hours of silence while a perfumed candle glowed

And both our thoughts meandered on for miles

I remembered the times I said I really had to go And I remembered the tears that filled your eyes

Then I touched your hand and told you

That it really was a lie

And though you never knew it dear

I cried

Well it’s amazing how time can so softly change your ways

And make you look at things that can’t be seen

And how the years that roll by can start you listening

Not just to what they say

But what they mean

So forgive me my dear if I seem preoccupied

And if the razor edge of youth-filled love is gone

But we’re both a little older

Our relationship has grown

Not just in how it’s shaped

But how its shown

In een lang en betrokken gesprek met mezelf

Ik zag waardevolle dingen in zicht komen

En ik bladerde door de bestanden die van mijn mentale plank waren gehaald

En wat herinneringen aan jou afgestoft

Toen dacht ik aan de tijd dat onze affaire nog groen was

Hoe de feniks van onze liefde voor het eerst met zijn zijden vleugels klapperde

Alle urgentie en passie

Van elke nieuwe dag zoals die gebeurde

En hoe het allemaal zachter werd toen het groeide

Ik herinnerde me de keren dat ons gelach explodeerde

En hoe je je zou omdraaien om je glimlach te verbergen

En de uren van stilte terwijl een geparfumeerde kaars gloeide

En onze beide gedachten dwaalden kilometers verder

Ik herinnerde me de keren dat ik zei dat ik echt moest gaan En ik herinnerde me de tranen die je ogen vulden

Toen raakte ik je hand aan en zei:

Dat het echt een leugen was

En hoewel je het nooit wist, schat

Ik huilde

Nou, het is verbazingwekkend hoe de tijd je manieren zo zacht kan veranderen

En je laten kijken naar dingen die niet kunnen worden gezien

En hoe de jaren die voorbij gaan, je kunnen laten luisteren

Niet alleen naar wat ze zeggen

Maar wat ze bedoelen?

Dus vergeef me mijn liefste als ik bezig lijk te zijn

En als de vlijmscherpe jeugdliefde verdwenen is

Maar we zijn allebei wat ouder

Onze relatie is gegroeid

Niet alleen in hoe het is gevormd

Maar hoe het wordt getoond?