Recueillement - Michael Houstoun, Jenny Wollerman, Claude Debussy

Sois sage, ô ma Douleur, et tiens-toi plus tranquille;

Tu réclamais le Soir: il descend, le voici:

Une atmosphère obscure enveloppe la ville

Aux uns portant la paix, aux autres le souci

Tandis que des mortels la multitude vile

Sous le fouet du Plaisir, ce bourreau sans merci

Va cueillir des remords dans la fête servile

Ma Douleur, donne-moi la main;

viens par ici

Loin d’eux.

Vois se pencher les défuntes Années

Sur les balcons du ciel, en robes surannées

Surgir des fonds de l’eau le Regret souriant

Le Soleil moribond s’endormir sous une arche;

Et, comme un long linceul traînant à l’Orient

Entends, ma chère, entends la douce Nuit qui marche

Wees wijs, o mijn verdriet, en wees stiller;

Je claimde de Avond: hij daalt, hier is hij:

Een donkere sfeer omhult de stad

Voor sommigen die vrede brengen, voor anderen zorg

Terwijl van stervelingen de gemene menigte

Onder de zweep van plezier, deze meedogenloze beul

Zal wroeging plukken van het ondergeschikte feest

Mijn verdriet, geef me je hand;

kom hier

Ver van hen.

Zie de ter ziele gegane jaren lean

Op de balkons van de hemel, in ouderwetse gewaden

Oprijzend uit de diepten van het water de lachende Spijt

De stervende zon die onder een boog in slaap valt;

En, als een lange lijkwade die naar het Oosten sleept

Hoor, mijn liefste, hoor de zachte Nacht die loopt