Pueblo Blanco - Malú

Colgado de un barranco

Duerme mi pueblo blanco

Bajo un cielo que a fuerza

De no ver nunca el mar

Se olvidó de llorar

Por sus callejas de polvo y piedra

Por no pasar, ni pasó la guerra

Sólo el olvido camina lento

Bordeando la cañada

Donde no crece una flor

Ni trashuma un pastor

El sacristán ha visto

Hacerse viejo al cura

El cura ha visto al cabo

Y el cabo al sacristán

Y mi pueblo después

Vio morir a los tres

Y me pregunto: porqué nacerá gente

Si nacer o morir es indiferente

De la siega a la siembra

Se vive en la taberna

Las comadres murmuran

Su historia en el umbral

De sus casas de cal

Y las muchachas hacen bolillos

Buscando, ocultas tras los visillos

A ese hombre joven

Que noche a noche forjaron en su mente

Fuerte para ser su señor

Y tierno para el amor

Ellas sueñan con él

Y él con irse muy lejos

De su pueblo y los viejos

Sueñan morirse en paz

Y morir por morir

Quieren morirse al sol

La boca abierta al calor, como lagartos

Medio ocultos tras un sombrero de esparto

Escapad gente tierna

Que esta tierra está enferma

Y no esperéis mañana

Lo que no te dio ayer

Que no hay nada que hacer

Toma tu mula, tu hembra y tu arreo

Sigue el camino del pueblo hebreo

Y busca otra luna

Tal vez mañana sonría la fortuna

Y si te toca llorar

Es mejor frente al mar

Si yo pudiera unirme

A un vuelo de palomas

Y atravesando lomas

Dejar mi pueblo atrás

Juro por lo que fui

Que me iría de aquí

Pero los muertos están en cautiverio

Y no nos dejan salir del cementerio

hangend aan een ravijn

Slaap mijn witte stad

Onder een hemel die met geweld

Van nooit de zee zien

vergeten te huilen

Door zijn steegjes van stof en steen

Voor het niet passeren, deed de oorlog ook niet

Alleen de vergetelheid loopt langzaam

grenzend aan de vallei

waar een bloem niet groeit

Zelfs geen herder

De koster heeft gezien

oud worden tot de priester

De priester heeft eindelijk gezien

En de korporaal van de koster

En mijn mensen later

Hij zag de drie sterven

En ik vraag me af: waarom worden mensen geboren

Als geboren worden of sterven onverschillig is

Van oogst tot zaaien

Jij woont in de taverne

De kameraden mompelen

Jouw verhaal op de drempel

Van hun huizen van kalk

En de meisjes maken klossen

Zoekend, verborgen achter de vitrage

aan die jonge man

Die nacht na nacht smeedden ze in hun geest

Sterk om je heer te zijn

En teder voor liefde

Ze dromen van hem

En hij gaat heel ver

Van zijn volk en de oude

Ze dromen ervan in vrede te sterven

en sterf om te sterven

Ze willen sterven in de zon

Mond open voor warmte, zoals hagedissen

Half verborgen achter een esparto-hoed

weglopen lieve mensen

Dat dit land ziek is

En wacht niet tot morgen

Wat hij je gisteren niet gaf

dat er niets te doen is

Neem je muilezel, je vrouwtje en je harnas mee

Volg het pad van het Hebreeuwse volk

En zoek een andere maan

Misschien lacht het geluk morgen

En als je moet huilen

Het is beter met uitzicht op zee

Als ik mee mocht doen

Naar een vlucht duiven

en heuvels oversteken

laat mijn stad achter

Ik zweer bij wat ik ging

dat ik hier zou vertrekken

Maar de doden zijn in gevangenschap

En ze laten ons niet van het kerkhof af