El Silencio - Lila Downs

Son los tiempos de silencio

Porque hay toque de queda

Noche de coyotes y luna

Dos pulques y una promesa

El sol quemaba el pensamiento

Fui sola, camino la banqueta

En la esquina había un anuncio pegado

Con rondines vigilando cada puerta

Y no llegaste tú

Se perdieron tus pasos

Por el lejano ruido de la ciudad

Y no llegaste tú

Solo había a las doce del día

Fantasmas

Se oyó un altavoz, una ranchera

En mi mente me encontré con tu mirar

Escuchando la radio supe que escuchabas

Y pensando también en el final

A la distancia un perro siempre ladra

No pensé que sentiría calma

Que lo vivo me recuerda lo que es grande

El milagro es despertar

Y no llegaste tú

Se perdieron tus pasos

Por el lejano ruido de la ciudad

Y no llegaste tú

Solo había a las doce del día

Fantasmas

En la piedra de mi cama veo un hilo

Las hormigas que construyen en secreto

Bajo el lecho de mis sueños sus cavernas

Y un motor que parece respirar

Y no llegaste tú

Se perdieron tus pasos

Por el lejano ruido de la ciudad

Y no llegaste tú

Solo había a las doce del día

Fantasmas

zijn de tijden van stilte

Omdat er een avondklok is

Nacht van coyotes en maan

Twee pulques en een belofte

De zon verbrandde de gedachte

Ik ging alleen, ik liep op het trottoir

In de hoek hing een advertentie vast

Met patrouilles die elke deur in de gaten houden

En je kwam niet

je stappen waren verloren

Voor het verre lawaai van de stad

En je kwam niet

Er was pas om twaalf uur

geesten

Er klonk een luidspreker, een stationwagen

In mijn gedachten ontmoette ik je blik

Luisteren naar de radio Ik wist dat je aan het luisteren was

En ook aan het einde denken

In de verte blaft altijd een hond

Ik dacht niet dat ik me kalm zou voelen

Dat ik leef, herinnert me aan wat geweldig is

Het wonder is om wakker te worden

En je kwam niet

je stappen waren verloren

Voor het verre lawaai van de stad

En je kwam niet

Er was pas om twaalf uur

geesten

In de steen van mijn bed zie ik een draad

De mieren die in het geheim bouwen

Onder het bed van mijn dromen zijn grotten

En een motor die lijkt te ademen

En je kwam niet

je stappen waren verloren

Voor het verre lawaai van de stad

En je kwam niet

Er was pas om twaalf uur

geesten