Tempesta - Laneve

Io innamorato del freddo polare

Ti ho vista bramare il mare

Un canto soave del vento glaciale

Riporta ricordi che fanno male

E tu, che pensi a scappare

Senza fermarti a pensare

Senza fermare il tempo che passa

Senza guardare, all’imbrunire

Io sto per crollare

Dentro una vasca per annegare

Noi non siamo più in grado di amare

A furia di urlare, non vogliamo cambiare

Immersi in mezzo al dolore

Senza provare nessuna emozione

Io ti ho detto di amarti ma era finzione

Per una situazione

Tu, che cerchi il sole dentro di me ma non lo trovi

Cerchi una rosa sommersa da rovi

Cerchi di sciogliere il ghiacchio nei giorni nuovi

Io mi addormento, in un momento, con suoni soavi

In questo mondo di schiavi

Noi siamo schivi

Con gli occhi dei nostri avi

Particolari, siamo particolari

Sempre in viaggio- dei pendolari

Sopra un letto tu che sognavi

Particolari, siamo particolari

Sempre in viaggio- dei pendolari

Sopra un letto tu che sognavi

E rincorrevi i miei sogni ma poi li bruciavi

Mille splendidi soli e tu che li spegnevi

Poi ti coprivi, poi tu sparivi

E non tornavi, e non ritornavi mai

I tuoi occhi blu, profondi come l’oceano

Le parole volteggiano, sì loro c’erano

Annegano grandi emozioni e dopo creano

Vita che non ci giova, dove non suonano mai

Schegge di te mi entrano in testa

Io che ti inseguo nella foresta

Ti grido «RESTA!»

Nell’ira funesta

Non mi diverto neanche ad una festa

Io che spero in una tempesta

Godermi la pioggia dal letto

Tutto questo mi basta e mi rilassa

Ik ben verliefd op de poolkoude

Ik zag je verlangen naar de zee

Een zacht lied van de glaciale wind

Het roept herinneringen op die pijn doen

En jij, denkend aan ontsnapping

Zonder te stoppen om na te denken

Zonder de tijd te stoppen

Zonder te kijken, in de schemering

Ik sta op instorten

In een kuip om te verdrinken

We kunnen niet langer liefhebben

Door te schreeuwen willen we niet veranderen

Ondergedompeld in het midden van de pijn

Zonder enige emotie te voelen

Ik zei je dat ik van je hou, maar het was fictie

Voor een situatie

Jij, die de zon in mij zoekt, maar die niet kunt vinden

U bent op zoek naar een roos ondergedompeld in braamstruiken

Je probeert het ijs op nieuwe dagen te smelten

Ik val in een oogwenk in slaap met zachte geluiden

In deze wereld van slaven

We zijn verlegen

Door de ogen van onze voorouders

Details, wij zijn details

Altijd onderweg - forensen

Boven een bed jij die aan het dromen was

Details, wij zijn details

Altijd onderweg - forensen

Boven een bed jij die aan het dromen was

En je jaagde mijn dromen na, maar toen verbrandde je ze

Duizend prachtige zonnen en jij die ze doofde

Toen verborg je je, toen verdween je

En je kwam niet terug, en je kwam nooit meer terug

Je blauwe ogen, zo diep als de oceaan

De woorden vliegen rond, ja ze waren er

Ze verdrinken grote emoties en dan creëren ze

Een leven dat ons niet helpt, waar ze nooit spelen

Scherven van jou dringen mijn hoofd binnen

Ik achter je aan in het bos

Ik roep tegen je "BLIJF!"

In fatale woede

Ik hou niet eens van feestjes

Ik hoop op een storm

Genieten van de regen vanuit bed

Dit alles is genoeg voor mij en ontspant me