Осень - Крематорий

Был согрет песочный берег солнцем и ветрами,

И, казалось, это время будет длиться бесконечно.

Безобразные вакханки обрели вдруг дивный облик

И на склонах основали город из песка и стали.

И хотели взять все это, но кончилось лето,

И я вспомнил о том, что их нет больше.

Кто теперь в лугах под солнцем собирает травы жизни —

Люди в выцветших мундирах или пьяные пастушки?

Мы покинули то время, устремились в мир далекий,

С облаков сошли на землю и уткнулись в грязь и осень.

Мы хотели взять все это, но кончилось лето,

И я вспомнил о том, что нас нет больше.

De zandige kust werd verwarmd door de zon en de wind,

En het leek erop dat deze tijd voor altijd zou duren.

Lelijke bacchanten kregen ineens een wonderbaarlijke verschijning

En op de hellingen stichtten ze een stad van zand en staal.

En ze wilden alles nemen, maar de zomer eindigde,

En ik herinnerde me dat ze er niet meer zijn.

Wie verzamelt nu in de weilanden onder de zon de kruiden van het leven -

Mensen in verschoten uniformen of dronken herderinnen?

We verlieten die tijd, haastten ons naar een verre wereld,

Ze daalden uit de wolken naar de grond en begroeven zich in modder en herfst.

We wilden alles hebben, maar de zomer is voorbij,

En ik herinnerde me dat we er niet meer zijn.