Rosi - Keimzeit

Weißt du, Rosi, wir sind älter geworden.

Auch du siehst nicht mehr ganz so frisch aus.

Mit der Zeit sind nicht nur uns’re Ideale gestorben,

Nee, irgendwie sieht es rundrum nicht mehr ganz so rosig aus.

Wir haben uns oft mit jedem Idioten geschlagen.

Und dabei alles riskiert.

Jetzt hör ich uns über uns’re Zähne klagen.

Wir überlegen, ob man sie nicht

irgendwann mal weiß lackiert.

Uns’re Väter sind genervt,

uns’re Mütter stricken fleißig weiter Handschuhe,

wenn es kalt wird Socken.

Wir haben schon so lange nicht im Schnee gebadet,

um unsern Kreislauf zu schocken.

Stattdessen sitzen wir hier und trinken Kaffee.

Machen zu jedem Witz ein gutes Gesicht.

Ich erklär dir diplomatisch,

dass ich dich immer noch so lieb hab.

Und du glaubst mir das.

Oder nicht.

Weet je, Rosi, we zijn ouder geworden.

Je ziet er ook niet meer zo fris uit.

In de loop van de tijd zijn niet alleen onze idealen gestorven,

Nee, op de een of andere manier ziet het er niet meer zo rooskleurig uit.

We vochten vaak met elke idioot.

En alles riskeerde.

Nu hoor ik ons ​​klagen over onze tanden.

We overwegen of we

ooit wit geschilderd.

Onze vaders zijn geïrriteerd

onze moeders zijn bezig handschoenen te breien,

als het koude sokken wordt.

We hebben al zo lang niet meer in de sneeuw gebaad

om onze bloedsomloop te schokken.

In plaats daarvan zitten we hier en drinken koffie.

Trek bij elke grap een goed gezicht.

Ik leg het je diplomatiek uit

dat ik nog steeds zoveel van je hou.

En je gelooft me.

Of niet.