Chamas Da Vida - Kamaitachi

Sinta essa dor fantasma

Que esfria a tua alma

E congela o teu coração

Vigia com os lobos da matina

Que morrem de anemia

Por falta da sua refeição

Tua espada está sempre vermelha

Com sangue de ovelha

Mas isso não te causa aflição

Teu rosto tem cinzas de uma vasta

Terra devastada

Por necessidade de destruição

Por que você não apaga as chamas da vida?

E dê motivo para os mortos acharem a saída

Lembra?

Daquela era vazia

Que os corvos conduziam

As pessoas sem luz pra redenção?

Lembra?

Sangue era o que chovia

Luxúria, orgulho e ira

Veio a selar teu coração

Tua espada está sempre vermelha

Com sangue de ovelha

Mas isso não te causa aflição

Teu corpo queima como brasa

Teu dedo indica as almas

Teus olhos vem além da escuridão

Por que você não apaga as chamas da vida?

E dê motivo para os mortos acharem a saída (2x)

Lembro do teu corpo fraco

Que ajoelhado

Esconde o sol com medo que ele volte a brilhar

Lembro do caos, do desespero

Daquele sol negro

Que faz os mortos

Caminharem, caminharem, caminharem, caminharem…

Voel deze fantoompijn

Dat verkoelt je ziel

En het bevriest je hart

Kijk mee met de ochtendwolven

die overlijden aan bloedarmoede

Bij gebrek aan uw maaltijd

Je zwaard is altijd rood

Met schapenbloed

Maar dat bezorgt je geen narigheid

Je gezicht heeft as van een enorme

woestenij

Vanwege de behoefte aan vernietiging

Waarom doof je de vlammen van het leven niet?

En geef de doden een reden om de weg naar buiten te vinden

Herinneren?

uit dat lege tijdperk

Dat de kraaien leidden

Mensen zonder licht voor verlossing?

Herinneren?

Bloed was wat het regende

Lust, trots en toorn

Kwam om je hart te verzegelen

Je zwaard is altijd rood

Met schapenbloed

Maar dat bezorgt je geen narigheid

Je lichaam brandt als kool

Je vinger wijst naar zielen

Je ogen kijken verder dan de duisternis

Waarom doof je de vlammen van het leven niet?

En geef de doden een reden om de weg naar buiten te vinden (2x)

Ik herinner me je zwakke lichaam

dat knielen

Verberg de zon uit angst dat hij weer zal schijnen

Ik herinner me de chaos, de wanhoop

van die zwarte zon

Wat doen de doden

Lopen, lopen, lopen, lopen...