Спасибо - K.R.A.

1 куплет.

Который год в депрессии,

Спасибо всем кто не заметил.

С утра косяк, а на обед портвейн и сигареты.

Где же все те, что говорили «мы друзья на веки»

Поклон вам до земли, друзья, ваши слова на ветер.

Это мой крест, я в одного его тащу,

Спасибо, тому кто не помог, а хлопал по плечу красиво.

Я прогорел, из меня высосали сок,

И я не раз хотел покончить с этим выстрелом в висок.

Да я устал от повседневной драмы,

Судьба — художник неудачник, моя кожа — полотно.

Произведение — шрамы.

Ты ничего мне не оставил, кроме отчества,

Благодарю за слёзы, и за ночи в одиночестве.

За тысячу вопросов, за дороги и вокзалы, слёзы матери.

За подворотни и подвалы, за улыбку что познал лишь как уехал из России нахуй.

За это всё, тебе отдельное спасибо папа.

Чуть не забыл, я как и прежде благодарен многим,

Особенно за камни на моей дороги.

Да я зазнался, да мне параллельно брат,

Да, КРА — звезда, а Костя умер пару лет назад.

Припев.

Хочу сказать «спасибо», только не кому,

Каждый из нас в бою за первые места.

И по этому, у меня нервы как из стали,

И спроси у меня откуда эта ненависть в глазах.

Хочу сказать «спасибо», но только не кому,

Если есть выход, то прости, я не нашел,

И по этому, всем кто хотел моё «спасибо»,

Я в ответ скажу «огромное спасибо, не за что».

2 Куплет.

Я стал сильнее, спасибо улице за шрамы,

Карьера будто кинолента о лице со шрамом.

Одному господу известно, кто же мы по сути,

Тони Монтана, если честно, тоже мыл посуду.

Спасибо всем, кто обозлён на мой успех,

Если ты падаешь на дно, одна дорого — строго вверх.

Калейдоскоп, колидусвей, но постепенно пулей в рот,

Но, а своё «спасибо» брат намажь себе на бутерброд.

Я узник, в плену иллюзий, заключен на колыме,

Спасибо, жизни, за ударом ключом по голове.

Благодарю за не любовь, и знаешь ты не обессудь,

Я пью Redbull что бы не уснуть, но мои крылья не растут.

Но, а теперь, хотите нет, Элвис покинул это здание,

Гасите свет, «благодарю"вас за внимание

Я улыбнусь вам напоследок,

И скажу как Виктор Цой — Закройте за мной дверь, я ухожу…

Припев.

Хочу сказать «спасибо», только не кому,

Каждый из нас в бою за первые места.

И по этому, у меня нервы как из стали,

И спроси у меня откуда эта ненависть в глазах.

Хочу сказать «спасибо», но только не кому,

Если есть выход, то прости, я не нашел,

И по этому, всем кто хотел моё «спасибо»,

Я в ответ скажу «огромное спасибо, не за что».

1 couplet.

Welk jaar in depressie?

Bedankt aan iedereen die het niet opmerkte.

Een joint in de ochtend, en portwijn en sigaretten voor de lunch.

Waar zijn al degenen die zeiden "we zijn voor altijd vrienden"

Buig naar de grond voor jou, vrienden, je woorden zijn in de wind.

Dit is mijn kruis, ik sleep het in één,

Dank aan degene die niet hielp, maar prachtig op de schouder klapte.

Ik was opgebrand, ze zogen het sap uit me,

En meer dan eens wilde ik dit shot naar de tempel beëindigen.

Ja, ik ben moe van alledaags drama,

Het lot is een mislukte kunstenaar, mijn huid is een canvas.

Het product is littekens.

Je liet me niets anders dan een patroniem,

Bedankt voor de tranen en voor de nachten alleen.

Voor duizend vragen, voor wegen en treinstations, voor moeders tranen.

Voor poorten en kelders, voor de glimlach dat ik alleen wist hoe ik Rusland verliet.

Voor dit alles, een speciaal bedankje, pap.

Ik was het bijna vergeten, zoals voorheen, ik ben velen dankbaar,

Vooral voor de stenen op mijn weg.

Ja, ik ben arrogant, ja, mijn broer is parallel,

Ja, KRA is een ster en Kostya stierf een paar jaar geleden.

Refrein.

Ik wil "dank u" zeggen, maar tegen niemand,

Ieder van ons is in de strijd om de eerste plaatsen.

En hiervoor zijn mijn zenuwen als staal,

En vraag me waar deze haat in mijn ogen is.

Ik wil "dank u" zeggen, maar tegen niemand,

Als er een manier is, dan spijt het me, ik heb het niet gevonden,

En daarom, aan iedereen die mijn "dankjewel" wilde,

Als antwoord zal ik zeggen: "Heel erg bedankt, voor niets."

2 Vers.

Ik werd sterker, dankzij de straat voor de littekens,

Een carrière is als een film over een litteken.

God alleen weet wie we zijn,

Tony Montana deed eerlijk gezegd ook de afwas.

Bedankt aan iedereen die boos is op mijn succes,

Als je op de bodem valt, is er een duur - recht omhoog.

Caleidoscoop, Kolidusway, maar geleidelijk een kogel in de mond,

Maar, en je "dankjewel", broer, smeer jezelf op een boterham.

Ik ben een gevangene, gevangen in illusies, gevangen in de kolyma,

Dank je, leven, voor het raken van het hoofd met een sleutel.

Bedankt voor het niet houden van, en weet je, neem me niet kwalijk,

Ik drink Redbull om wakker te blijven, maar mijn vleugels groeien niet.

Maar nu, of je het nu leuk vindt of niet, Elvis heeft dit gebouw verlaten,

Doe de lichten uit, "dank u" voor uw aandacht

Ik zal voor de laatste keer naar je glimlachen

En ik zal zeggen zoals Viktor Tsoi - Sluit de deur achter me, ik vertrek ...

Refrein.

Ik wil "dank u" zeggen, maar tegen niemand,

Ieder van ons is in de strijd om de eerste plaatsen.

En hiervoor zijn mijn zenuwen als staal,

En vraag me waar deze haat in mijn ogen is.

Ik wil "dank u" zeggen, maar tegen niemand,

Als er een manier is, dan spijt het me, ik heb het niet gevonden,

En daarom, aan iedereen die mijn "dankjewel" wilde,

Als antwoord zal ik zeggen: "Heel erg bedankt, voor niets."