Michael - Joan Baez

In the time spent in the foggy dew

With the raven and the dove

Barefoot she walked the winter streets

In search of her own true love

For she was Mary Hamilton

And lover of John Riley

And the maid of constant sorrow

And the mother of the doomed Geordie

One day by the banks of the river

Midst tears and gossamer

Sweet Michael rowed his boat ashore

And came to rescue her

And fill thee up my loving cup

Fast and to the brim

How many fair and tender maids

Could love as she could then?

For was was likened to Pretty Boy Floyd

And also John Riley

And a rake and rambling railroad boy

And the Silkie of the Sule Skerry

And there in the arms of Michael

In their stolen hour

Loud rang the bells of Rhymney

From the ancient church bell tower

And there in the night with Michael

While he lay fast asleep

She put her head to the window pane

And in the fullness of love did weep

And fill thee up my loving cup

Fast and to the brim

How many fair and tender maids

Will love as she did then?

You’ve heard of the House of the Rising Sun

And what careless love can do

You’ve heard of the wildwood flower

That fades in the morning dew

And of the ship that circles three times round

And sinks beneath the sea

You’ve heard of Barbary Allen

And now you’ve heard of me

So fill thee up my loving cup

Fast and to the brim

How many fair and tender maids

Will ever love again

In de tijd doorgebracht in de mistige dauw

Met de raaf en de duif

Op blote voeten liep ze door de winterstraten

Op zoek naar haar eigen ware liefde

Want zij was Mary Hamilton

En liefhebber van John Riley

En de meid van constant verdriet

En de moeder van de gedoemde Geordie

Op een dag aan de oevers van de rivier

Tussen tranen en ragfijne

Lieve Michael roeide zijn boot aan wal

En kwam om haar te redden

En vul je mijn liefdevolle beker

Snel en tot de rand

Hoeveel eerlijke en tedere dienstmeisjes?

Kon liefde zoals ze toen kon?

Want werd vergeleken met Pretty Boy Floyd

En ook John Riley

En een rake en kruipende spoorwegjongen

En de Zijdehoen van de Sule Skerry

En daar in de armen van Michael

In hun gestolen uur

Luid luidde de klokken van Rhymney

Van de oude kerkklokkentoren

En daar in de nacht met Michael

Terwijl hij diep in slaap lag

Ze legde haar hoofd tegen het raam

En in de volheid van liefde huilde

En vul je mijn liefdevolle beker

Snel en tot de rand

Hoeveel eerlijke en tedere dienstmeisjes?

Zal liefhebben zoals ze toen deed?

Je hebt gehoord van het Huis van de Rijzende Zon

En wat zorgeloze liefde kan doen

Je hebt gehoord van de wildwood-bloem

Dat vervaagt in de ochtenddauw

En van het schip dat drie keer rondcirkelt

En zinkt onder de zee

Je hebt gehoord van Barbary Allen

En nu heb je van me gehoord

Dus vul je mijn liefdevolle beker

Snel en tot de rand

Hoeveel eerlijke en tedere dienstmeisjes?

Zal ooit weer liefhebben