Cambodia - Joan Baez

We’ve watched them leaving, seen their ragged flight

Children of the jungle, mothers of the night

A boy of ten by the roadside lies

Hears his future in whispers and cries

And clutching a tiny Buddha charm

A baby dies in his mother’s arms

Is there only sorrow in Cambodia?

Is there no tomorrow in Cambodia?

Leaving the graves of your ancestors after a thousand years

Leaving a few belongings after a thousand tears

How come you never left before through bombing, famine and flood?

Are the rivers useless now spilling over with blood?

Is there only sorrow in Cambodia?

Is there no tomorrow in Cambodia?

I hear there are very few children from ages one to five

It takes more than jungle leaves to keep the young ones alive

I hear some of the rice got through the outside’s trying to send to you

There you sit in the ruins of war, the doctors are waiting at your door

And we will try and feed you, try and go to you

People of Kampuchea, Cambodia

A little way in from the border in the crowded camps

I’ve seen mothers giving birth, seen beautiful orphans dance

An old man turns and covers his eyes, he was never supposed to cry

With sons and daughters and home and wife

Taken from him in his autumn life

Should we try and feed you, say hello to you

Old man of Kampuchea, Kampuchea, Cambodia

Call another conference, write another song

Deliver another ton of rice and hope it gets where it belongs

And rival teams of bandits are really the only choice

Even if the people had their bellies filled, even if the people had a voice

And meanwhile, lovers are caught in the crossfire

Children are caught in the barbed wire

Military sinks in the mire

Let me show it to you

Is there only sorrow, only sorrow in Cambodia?

Is there no tomorrow, no tomorrow in Cambodia?

Still we’ll try and feed you, try and show to you

People of Kampuchea, Kampuchea, Cambodia

We hebben ze zien vertrekken, hun haveloze vlucht gezien

Kinderen van de jungle, moeders van de nacht

Een jongen van tien langs de kant van de weg ligt

Hoort zijn toekomst in gefluister en gehuil

En met een kleine Boeddha-bedel in de hand

Een baby sterft in de armen van zijn moeder

Is er alleen verdriet in Cambodja?

Is er geen morgen in Cambodja?

Na duizend jaar de graven van je voorouders verlaten

Een paar bezittingen achterlaten na duizenden tranen

Hoe komt het dat je nooit eerder bent vertrokken door bombardementen, hongersnood en overstromingen?

Lopen de rivieren nu nutteloos over van het bloed?

Is er alleen verdriet in Cambodja?

Is er geen morgen in Cambodja?

Ik hoor dat er maar heel weinig kinderen zijn in de leeftijd van één tot vijf

Er is meer nodig dan junglebladeren om de kleintjes in leven te houden

Ik hoor dat een deel van de rijst die door de buitenkant is gekomen naar jou probeert te sturen

Daar zit je in de ruïnes van de oorlog, de dokters wachten aan je deur

En we zullen proberen je te voeden, proberen en naar je toe gaan

Mensen van Kampuchea, Cambodja

Een beetje verder vanaf de grens in de overvolle kampen

Ik heb moeders zien bevallen, prachtige wezen zien dansen

Een oude man draait zich om en bedekt zijn ogen, het was nooit de bedoeling dat hij huilde

Met zonen en dochters en huis en vrouw

Van hem afgenomen in zijn herfstleven

Als we je proberen te voeden, zeg dan hallo tegen je

Oude man van Kampuchea, Kampuchea, Cambodja

Bel nog een conferentie, schrijf een ander nummer

Lever nog een ton rijst en hoop dat het komt waar het hoort

En rivaliserende teams van bandieten zijn echt de enige keuze

Zelfs als de mensen hun buik hadden gevuld, zelfs als de mensen een stem hadden

En ondertussen zitten geliefden in het kruisvuur

Kinderen zitten vast in het prikkeldraad

Militair zinkt in het slijk

Ik zal het je laten zien

Is er alleen verdriet, alleen verdriet in Cambodja?

Is er geen morgen, geen morgen in Cambodja?

Toch zullen we proberen je te voeden, proberen en je laten zien

Mensen van Kampuchea, Kampuchea, Cambodja