27 Chaves - Jean Tassy, Zero

Dividido como um 2 2

Essa doença me cega

Porém a cura formula

Somente 1 lado dos 2

Esse jogo que vira

Meu anjo que morre

Meu demônio vomita

O que eu não posso falar

Dentro dessa epiderme lotada de vermes

Ainda encontro a luz

Pra poder me limpar

Qual é o preço da matéria?

O toque é sensação

Por nada conseguir poder se tocar

Sei e não sei ao mesmo tempo

Se vivo dentro do sonho

Ou se sonho a todo momento

Com 27 chaves encontrei a fonte do cão

Foi onde eu encostei a mão

A fragmentação

Explicar o que?

Explicar para um médico que as leis da física

Podem ser suspensas

Que o que sobe pode não descer

Explicar… que o tempo…

Pode ir do presente pro passado

E aí voltar pro presente de novo

E você não pode controlar

Porque não pode controlar?

O que?

Porque não pode controlar o tempo?

Eu vi

Tanta janela fechada no mundo

E me acostumei com luz barroca no chão

Nesse chão empoeirado de memórias

Comprei um par de asas

Me doando por esmolas

Sei que a vida é curta

Porém tempo longo

Me alonga pelo tombo

De não querer tombar

Por tantos erros conturbados

Me dividindo em pedaços

Onde me encontro ausentado

Querendo me achar

E quanto mais eu me entendo

Mais tenho medo

De possuir minha mãe em mim

Posso estar só no começo

Mas sei que meu meio a meio

Está sendo o buraco

Que sempre caio no fim

Verdeeld als een 2 2

Deze ziekte maakt me blind

Echter, de formule genezen

Slechts 1 kant van 2

Dit spel dat draait

mijn engel die sterft

mijn demon braakt

Wat ik niet kan zeggen

In deze opperhuid vol wormen

Ik vind nog steeds het licht

Om mezelf schoon te kunnen maken

Wat is de prijs van het onderwerp?

Aanraking is sensatie

Voor niets kunnen aanraken

Ik weet het en ik weet het niet tegelijkertijd

Als ik in de droom woon

Of als ik de hele tijd droom

Met 27 sleutels vond ik de bron van de hond

Daar leg ik mijn hand

De fragmentatie

Leg uit wat?

Leg aan een arts uit dat de wetten van de natuurkunde

kan worden geschorst

Dat wat omhoog gaat misschien niet naar beneden komt

Leg uit... die keer...

Het kan van het heden naar het verleden gaan

En dan weer terug naar het heden

En je hebt geen controle

Waarom heb je geen controle?

Wat?

Waarom heb je geen controle over de tijd?

ik zag

Zoveel gesloten ramen in de wereld

En ik raakte gewend aan barok licht op de vloer

Op deze stoffige verdieping van herinneringen

Ik heb een paar vleugels gekocht

mezelf doneren voor een aalmoes

Ik weet dat het leven kort is

Maar lange tijd

Rekt me uit vanwege de val

Van niet willen vallen

Voor zoveel moeilijke fouten

Mezelf in stukken breken

Waar ik afwezig ben

die mij willen vinden

En hoe meer ik mezelf begrijp

Maar ik ben bang

Van het hebben van mijn moeder in mij

Ik kan in het begin alleen zijn

Maar ik weet dat mijn half en half

Het gat wordt

Dat ik altijd op het einde val