La dignité - Francis Cabrel

L’homme fort, tatoué sur les bras

L’homme faible à son dernier repas

L’homme seul au pied de la croix

Cherchent la dignité

L’homme sage sur le brin de paille

L’homme jeune entre deux batailles

L’homme pauvre sur le vitrail

Cherchent la dignité

Quelqu’un est mort, comment?

On ne peut pas dire

Mais la dignité a été la première à fuir

J’ai parcouru la ville, traversé les cités

Couru tant que j’ai pu courir

J’ai cherché en moi, j’ai cherché autour

J’ai cherché la nuit et le jour

J’ai demandé aux flics à chaque carrefour

Avez-vous vu la dignité?

L’homme vide au bord du trottoir

L’homme entouré de mille miroirs

Tous demandent s’il n’est pas trop tard

Pour la dignité

L’homme inquiet face au médecin

L’homme qui montre toutes les lignes de la main

Chacun demande où, quand, combien

Pour la dignité?

J’ai vu ce gars, je ne sais plus sur quelle chaîne

La dignité, depuis longtemps avait quitté la scène

Il tentait de rire, mais les rires étaient faux

Le monde applaudissait quand même

Il vendait de l’or à de condamnés

Des châteaux forts à des gens paumés

Surtout, il avait vendu en premier

Sa dignité

Ces enfants qu’on pousse vers les flammes

Toutes ces marques aux visages des femmes

La moitié du monde réclame

Plus de dignité

Y’a pas de répit, y’a pas de repos

Je suis la rivière, dans ce mauvais bateau

Pendant que tout tremble, j’essaie de lire ton mot

Sur la dignité

Quelqu’un ma montré une image et j’ai pensé

La dignité ne s’est jamais laissé photographier

Tu peux changer le monde

Les formes et les couleurs

Cherche jusqu’au fond du désert

Y’a tellement de routes et tellement de ronces

Tellement d’ombres où l’on s’enfonce

Est-ce qu’un jour, j’aurais la réponse

Sur la dignité?

De sterke man, getatoeëerd op zijn armen

De zwakke man bij zijn laatste maaltijd

De eenzame man aan de voet van het kruis

zoek waardigheid

De wijze man op het stro

De jonge man tussen twee veldslagen

De arme man in het glas-in-loodraam

zoek waardigheid

Er is iemand overleden, hoe?

We kunnen niet zeggen

Maar waardigheid was de eerste die vluchtte

Ik ben door de stad geweest, door steden

Ren zo lang als ik kon rennen

Ik zocht binnen, ik zocht rond

Ik heb dag en nacht gezocht

Ik vroeg de politie op elk kruispunt

Heb je de waardigheid gezien?

De lege man aan de rand van de stoep

De man omringd door duizend spiegels

Iedereen vraagt ​​of het niet te laat is

voor waardigheid

De bezorgde man tegenover de dokter

De man die alle lijnen van de hand laat zien

Iedereen vraagt ​​waar, wanneer, hoeveel?

Voor waardigheid?

Ik zag deze man, ik weet niet meer op welk kanaal

Waardigheid, al lang van het toneel verdwenen

Hij probeerde te lachen, maar de lach was nep

De wereld juichte toch

Hij verkocht goud aan veroordeelden

Van kastelen tot verloren mensen

Bovenal had hij eerst verkocht

Zijn waardigheid

Deze kinderen die naar de vlammen worden geduwd

Al die vlekken op de gezichten van vrouwen

De halve wereld roept

meer waardigheid

Er is geen uitstel, er is geen rust

Ik ben de rivier, in deze slechte boot

Terwijl alles trilt, probeer ik je woord te lezen

op waardigheid

Iemand liet me een foto zien en ik dacht

Waardigheid is nog nooit gefotografeerd

Jij kunt de wereld veranderen

vormen en kleuren

Zoek diep in de woestijn

Er zijn zoveel wegen en zoveel braamstruiken

Zoveel schaduwen waar we zinken

Zal ik op een dag het antwoord hebben?

Op waardigheid?