In extremis - Francis Cabrel

On voit quelques oiseaux encore mais grosso modo, ça n’se fait plus

Tout ce chantier multicolore, au fond, ça salissait la rue

On avait de nombreuses plaintes pour trouble à la normalité

Chanter dans une langue éteinte, c’est sûr, ça n’a rien arrangé

Comme ils approchaient des fenêtres, les gens se sont sentis visé

Si ça s’trouve, ils lisent nos lettres et leur charabia est codé

Il a fallu qu’on se décide face à cette conspiration

On a voté le génocide par précaution

Les buissons servaient de repère, les arbres servaient de maquis

On a tout jeté ça par-terre, on est plus tranquille aujourd’hui

Ceux qui ont survécu au carnage, ceux qui étaient les moins suspects

On les trimbale dans des cages, on les a rendus muet

On parle tous la même langue comme ça on peut suivre l'écho

De la même voix qui rabâche sur la même chaîne d’info

Pour les amoureux du folklore loin dans quelques quartiers perdus

On voit quelques oiseaux encore grosso modo, ça n’se fait plus

Malgré la ronde des vigiles qui veillent au silence absolu

Il reste un murmure fragile comme un refrain défendu

Qui vibre au cœur de chaque pierre comme un reproche lointain

Tenace comme le lierre et qui nous dit d’où l’on vient

Tenace comme le lierre et qui nous dit d’où l’on vient

We zien nog wel een paar vogels maar in principe gebeurt het niet meer

Al die veelkleurige constructie, eigenlijk was het de straat aan het vervuilen

We hadden veel klachten over verstoring van de normaliteit

Zingen in een uitgestorven taal, dat is zeker, het heeft niet geholpen

Toen ze de ramen naderden, voelden mensen zich aangevallen

Als het gebeurt, lezen ze onze brieven en wordt hun gebrabbel gecodeerd

We moesten een besluit nemen over deze samenzwering

We hebben uit voorzorg gestemd voor genocide

De struiken dienden als oriëntatiepunten, de bomen als maquis

We gooiden het allemaal op de grond, we zijn stiller vandaag

Degenen die het bloedbad hebben overleefd, degenen die het minst achterdochtig waren

We dragen ze in kooien, we hebben ze stom gemaakt

We spreken allemaal dezelfde taal, dus we kunnen de echo volgen

Met dezelfde stem die op dezelfde nieuwszender zingt

Voor folkliefhebbers ver weg in een aantal verloren buurten

We zien nog een paar vogels globaal gesproken, het gebeurt niet meer

Ondanks de ronde van bewakers die waken over absolute stilte

Er blijft een fragiel gefluister als een verboden refrein

Dat trilt in het hart van elke steen als een verwijt in de verte

Vasthoudend als klimop en ons vertellend waar we vandaan komen

Vasthoudend als klimop en ons vertellend waar we vandaan komen