Carte postale - Francis Cabrel

Allums les postes de tlvision,

Verrouilles les portes des conversations,

Oublis les dames et les jeux de cartes,

Endormies les fermes quand les jeunes partent.

Brises les lumires des ruelles en fte,

Refroidi le vin brlant les assiettes,

Emports les mots des serveuses aimables,

Et disparus les chiens jouant sous les tables.

Dchires les nappes des soires de noce,

Oublies les fables du sommeil des gosses,

Arrtes les valses des derniers jupons,

Et les fausses notes des accordons.

C’est un hameau perdu sous les toiles,

Avec de vieux rideaux pendus des fentres sales,

Et sur le vieux buffet sous la poussire grise,

Il reste une carte postale.

Goudronnes les pierres des chemins tranquilles,

Releves les herbes des endroits fragiles,

Dsertes les places des belles foraines,

Assches les traces de l’eau des fontaines.

Oublies les phrases sacres des grand-pres,

Aux tres des grandes chemines de pierre,

Envols les rires des nuits de moissons,

Et allumes les postes de tlvision.

C’est un hameau perdu sous les toiles,

Avec de vieux rideaux pendus des fentres sales,

Et sur le vieux buffet sous la poussire grise,

Il y reste une carte postale.

Envoles les robes des belles promises,

Les ailes des grillons, les paniers de cerises,

Oublis les rires des nuits de moissons,

Et allumes les postes de tlvision.

Zet de televisietoestellen aan,

Sluit de deuren van gesprekken,

Vergeet dammen en kaartspellen,

De boerderijen slapen als de jongen vertrekken.

Breek de lichten van de feestelijke steegjes,

De wijn gekoeld die de borden verbrandde,

Neem de woorden van de vriendelijke serveersters weg,

En weg waren de honden die onder de tafels speelden.

Verscheur de tafelkleden van huwelijksavonden,

Vergeet de fabels van kinderslaap,

Stop de walsen van de laatste onderrokken,

En de verkeerde noten van de accordeons.

Het is een gehucht verloren onder canvas,

Met oude gordijnen die aan vuile ramen hangen,

En op het oude dressoir onder het grijze stof,

Er blijft een ansichtkaart over.

Tar de stenen van de stille paden,

Til de kruiden op van kwetsbare plekken,

Verlaten de plaatsen van het prachtige kermisterrein,

Droogt sporen van water uit fonteinen op.

Vergeet de heilige zinnen van grootvaders,

Op de hoogten van de grote stenen open haarden,

Vlieg weg het gelach van oogstnachten,

En zet de televisies aan.

Het is een gehucht verloren onder canvas,

Met oude gordijnen die aan vuile ramen hangen,

En op het oude dressoir onder het grijze stof,

Er blijft een ansichtkaart over.

Vlieg weg de jurken van de mooie bruiden,

De vleugels van krekels, de manden met kersen,

Vergeet het gelach van oogstnachten,

En zet de televisies aan.