Via della croce - Fabrizio De André

«Poterti smembrare coi denti e le mani

Sapere i tuoi occhi bevuti dai cani

Di morire in croce puoi essere grato

A un brav’uomo di nome Pilato.»

Ben più della morte che oggi ti vuole

T’uccide il veleno di queste parole

Le voci dei padri di quei neonati

Da Erode per te trucidati

Nel lugubre scherno degli abiti nuovi

Misurano a gocce il dolore che provi

Trent’anni hanno atteso col fegato in mano

I rantoli d’un ciarlatano

Si muovono curve le vedove in testa

Per loro non è un pomeriggio di festa

Si serran le vesti sugli occhi e sul cuore

Ma filtra dai veli il dolore

Fedeli umiliate da un credo inumano

Che le volle schiave già prima di Abramo

Con riconoscenza ora soffron la pena

Di chi perdonò a Maddalena

Di chi con un gesto soltanto fraterno

Una nuova indulgenza insegnò al Padreterno

E guardano in alto, trafitti dal sole

Gli spasimi d’un redentore

Confusi alla folla ti seguono muti

Sgomenti al pensiero che tu li saluti

A redimere il mondo, gli serve pensare

Il tuo sangue può certo bastare

La semineranno per mare e per terra

Tra boschi e città la tua buona novella

Ma questo domani, con fede migliore

Stasera è più forte il terrore

Nessuno di loro ti grida un addio

Per esser scoperto cugino di Dio

Gli apostoli han chiuso le gole alla voce

Fratello che sanguini in croce

Han volti distesi, già inclini al perdono

Ormai che han veduto il tuo sangue di uomo

Fregiarti le membra di rivoli viola

Incapace di nuocere ancora

Il potere vestito d’umana sembianza

Ormai ti considera morto abbastanza

E già volge lo sguardo a spiar le intenzioni

Degli umili, degli straccioni

Ma gli occhi dei poveri piangono altrove

Non sono venuti a esibire un dolore

Che alla via della croce ha proibito l’ingresso

A chi ti ama come se stesso

Sono pallidi al volto, scavati al torace

Non hanno la faccia di chi si compiace

Dei gesti che ormai ti propone il dolore

Eppure hanno un posto d’onore

Non hanno negli occhi scintille di pena

Non sono stupiti a vederti la schiena

Piegata dal legno che a stento trascini

Eppure ti stanno vicini

Perdonali se non ti lasciano solo

Se sanno morir sulla croce anche loro

A piangerli sotto non han che le madri

In fondo, son solo due ladri

“Om jezelf met je tanden en handen in stukken te kunnen snijden

Ken uw honden die ogen drinken

Je kunt dankbaar zijn om aan het kruis te sterven

Op een goede man genaamd Pilatus."

Veel meer dan de dood die je vandaag wil

Het gif van deze woorden doodt je

De stemmen van de vaders van die baby's

Voor jou geslacht door Herodes

In de sombere spot van de nieuwe kleren

Ze meten de pijn die je voelt in druppels

Dertig jaar hebben gewacht met de lever in de hand

De zucht van een charlatan

De weduwen bewegen zich gebogen over hun hoofd

Voor hen is het geen feestmiddag

Ze zullen de kleding op de ogen en op het hart strakker maken

Maar de pijn filtert door de sluiers

Trouw vernederd door een onmenselijk geloof

Wie wilde die slaven zelfs vóór Abraham?

Met dankbaarheid lijden ze nu de pijn

Wie hij Magdalena vergaf

Van wie alleen met een broederlijk gebaar

Een nieuwe aflaat leerde de Eeuwige Vader

En ze kijken omhoog, doorboord door de zon

De greep van een verlosser

Verward door de menigte, volgen ze je in stilte

Geschrokken bij de gedachte dat je ze begroet

Om de wereld te verlossen, moet hij nadenken

Je bloed kan zeker genoeg zijn

Ze zullen het over zee en over land zaaien

Uw goede nieuws tussen bos en steden

Maar deze morgen, met beter vertrouwen

De terreur is sterker vanavond

Geen van hen roept je vaarwel

Om ontdekt te worden neef van God

De apostelen hebben hun keel gesloten voor de stem

Broeder die bloedt aan het kruis

Ze hebben een ontspannen gezicht, al geneigd tot vergeving

Nu ze jouw mensenbloed hebben gezien

Je ledematen vullen met paarse beekjes

Kan niet opnieuw kwaad doen

Macht gekleed in menselijke verschijning

Hij vindt je nu dood genoeg

En nu al richt hij zijn blik op het bespioneren van bedoelingen

Van de nederige, van de bedelaars

Maar de ogen van de armen huilen ergens anders

Ze kwamen niet om pijn te vertonen

Wie heeft de toegang tot de weg van het kruis verboden?

Aan degenen die van je houden als zichzelf

Ze zijn bleek in het gezicht, hol in de borst

Ze hebben niet het gezicht van iemand die tevreden is

Van de gebaren die pijn je nu biedt

Toch hebben ze een ereplaats

Ze hebben geen vonken van pijn in hun ogen

Ze zijn niet verrast om je rug te zien

Gebogen uit het hout dat je nauwelijks kunt slepen

Toch zijn ze dicht bij je

Vergeef het ze als ze je niet met rust laten

Als zij ook weten hoe ze aan het kruis moeten sterven

Het enige waar ze onder moeten huilen zijn hun moeders

Het zijn tenslotte maar twee dieven