Un giudice - Fabrizio De André, Premiata Forneria Marconi

Cosa vuol dire avere

Un metro e mezzo di statura

Ve lo rivelan gli occhi

E le battute della gente

O la curiosità

D’una ragazza irriverente

Che vi avvicina solo

Per un suo dubbio impertinente:

Vuole scoprir se è vero

Quanto si dice intorno ai nani

Che siano i più forniti

Della virtù meno apparente

Fra tutte le virtù

La più indecente

Passano gli anni, i mesi

E se li conti anche i minuti

È triste trovarsi adulti

Senza essere cresciuti;

La maldicenza insiste

Batte la lingua sul tamburo

Fino a dire che un nano

È una carogna di sicuro

Perché ha il cuore troppo

Troppo vicino al buco del culo

Fu nelle notti insonni

Vegliate al lume del rancore

Che preparai gli esami

Diventai procuratore

Per imboccar la strada

Che dalle panche d’una cattedrale

Porta alla sacrestia

Quindi alla cattedra d’un tribunale

Giudice finalmente

Arbitro in terra del bene e del male

E allora la mia statura

Non dispensò più buonumore

A chi alla sbarra in piedi

Mi diceva «Vostro Onore»

E di affidarli al boia

Fu un piacere del tutto mio

Prima di genuflettermi

Nell’ora dell’addio

Non conoscendo affatto

La statura di Dio

Wat betekent het om te hebben

Anderhalve meter hoog

Je ogen onthullen het aan jou

En grappen van mensen

of nieuwsgierigheid

Van een oneerbiedig meisje

Wat je alleen maar dichterbij brengt

Voor zijn brutale twijfel:

Hij wil weten of dat waar is

Wat wordt er gezegd over de dwergen?

Dat ze het meest voorzien zijn

Van de minder voor de hand liggende deugd

Van alle deugden

De meest onfatsoenlijke

Jaren en maanden gaan voorbij

En als je ook de minuten telt

Het is triest om volwassenen te zijn

Zonder volwassen te zijn;

Het roddelen houdt aan

Hij slaat zijn tong op de trommel

Om te zeggen dat een dwerg

Hij is zeker een bitch

Omdat hij te veel hart heeft

Te dicht bij de klootzak

Het was in de slapeloze nachten

Kijk in het licht van rancune

Dat ik de examens heb voorbereid

Ik werd officier van justitie

Om de weg te nemen

Dan vanaf de banken van een kathedraal

Deur naar de sacristie

Dus naar de voorzitter van een rechtbank

Rechter eindelijk

Landscheidsrechter van goed en kwaad

En dan mijn lengte

Hij verspreidde geen goed humeur meer

Aan wie staat aan de bar?

Hij vertelde me "Edelachtbare"

En om ze aan de beul toe te vertrouwen

Het was me een genoegen

Voordat ik kniel

Op het afscheidsuurtje

Helemaal niet weten

De gestalte van God